Ο Παράγων Διαφθορά που ακόμα και σήμερα θολώνει την κρίση των Ελλήνων! - του Vpower

Αναρωτηθήκατε ποτέ με ποιό τρόπο λειτουργούσαν οι μεχρι τώρα Κυβερνήσεις μας όσον αφορά την επικοινωνία Ελληνικού Λαού και Ε.Ε.? Για να το καταλάβετε καλύτερα, υποθέστε οτι δυο φίλοι, ο Α, και ο Γ αποκτούν οικονομικές δοσοληψίες μέσω ενός τρίτου, του Β.  ο Α πληρώνει και πληρώνεται όπως και ο Γ πληρώνει και πληρώνεται, αλλά τις πληρωμές και τα θέματα της συνεργασίας ανατίθενται στον Β. Ο Β δηλαδή μεσολαβεί σε όλα, και ο Α με τον Γ δεν μιλούν, ούτε συναλλάσσονται ποτέ απευθείας. Αν λοιπόν μάθετε οτι οι Α και Γ τσακώθηκαν, και αλληλοκατηγορούνται μεταξύ τους, πόσο "δύσκολο" σας είναι να γνωρίζετε οτι στην πραγματικότητα φταίει ο μεσολαβητής, και εν προκειμένω κλέφτης Β ? Στη ζωή θα το έχετε δεί πολλές φορές να συμβαίνει, στην πολιτική γιατί ακόμα κοιμάστε? 

Η Ελληνική Κυβέρνηση όλα αυτά τα χρόνια ήταν ο κλέφτης διαμεσολαβητής μεταξύ του Ελληνικού Λαού και της Ε.Ε. πόσο δύσκολο σας είναι να το καταλάβετε? Θα μου πείτε, μα τα Μ.Μ.Ε. κατηγορούν την Τρόικα αλλά ποιόν θέλατε ανόητοι να κατηγορήσουν, τον εαυτό τους μήπως? Η κακιά Μέρκελ που φορά το ίδιο ταγιεράκι δυο φορές κ.λ.π. κ.λ.π. και όλα αυτά απο το στόμα της δημοσιογράφου Ο.Τρέμη που αν παρατηρήσει κανείς τα χείλη της, αντιλαμβάνεται πλήρως τα προσόντα που την ανέδειξαν, και της επέτρεψαν να έχει περισσότερα ταγιέρ απο τη Μέρκελ! 

Μεταξύ των υποστηρικτών των αντιμνημονιακών κομμάτων σίγουρα υπάρχουν και οι Έλληνες που δεν συμμετείχαν στο φαγοπότι, και οργισμένοι κατα της Τρόικα ζητούν έξοδο της Χώρας, αλλά οι περισσότεροι είναι οι λαθροθεσίτες του Δημοσίου που ξερουν οτι όπου κι αν πάνε δεν θα βρούν καλύτερο κορόϊδο απο το Δημόσιο που αρμέγουν μέχρι τώρα.

Στην πραγματικότητα πολλοί συμπολίτες μας, δεν καταλαβαίνουν οτι αδίκως επιρρίπτουν τις ευθύνες στην Τρόικα, γιατί η τρόικα δεν κάνει τίποτε άλλο, παρα να λέει το αυτονόητο και τίποτε περισσότερο απο αυτό. Οτι δηλαδή το Ελληνικό Κράτος πρέπει να ξαναγίνει ικανό να πληρώνει τους μισθούς  και τις συντάξεις του με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο, και να πάψει να περιμένει το δανεικό χρήμα. Αν το Κράτος μας δεν αδιαφορούσε στην ισοστάθμιση των Προϋπολογισμών του (οσον αφορά το πρωτογενές έλλειμμα έστω) τότε δεν θα φτάναμε ποτέ σ'αυτό το χάλι! 

Το παιχνίδι της αλλίωσης των στατιστικών δεδομένων και των αριθμών συνεχίζεται, μπορεί σε διεθνές επίπεδο η Ελλάδα να μην μπορεί να ισχυριστεί τίποτε αλλά η κοροϊδία των πολιτών όσον αφορά τα στατιστικά νούμερα καλά κρατεί και όσο πάει και θεριέυει: 

Παράδειγμα, οι λίστες με τα ποσοστά δημοσίου χρέους των Κρατών της Ε.Ε.: Ποιός είναι αυτός που στα πλαίσια της Κρατικοδίαιτης προπαγάνδας δεν άκουσε τον ισχυρισμό οτι δήθεν η Γερμανία χρωστάει περισσότερα? Συγκρίνουν οι απατεώνες ένα Κράτος που δανείζεται με ΑΡΝΗΤΙΚΟ επιτόκιο με την Ελλάδα των εορτοδανείων ? Κι όμως παρά το προφανές των ισχυρισμών τους το κόλπο στην κοινή γνώμη πιάνει...

Ο αριθμός των Δ.Υ. για παράδειγμα είναι ενας ακόμα λόγος προπαγάνδας. Λένε 768.000 ήταν οι Δημόσιοι υπάλληλοι σύμφωνα με την απογραφή! Αυτό που δεν λένε βέβαια είναι οτι σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται οι υπάλληλοι όλων των ΔΕΚΟ (πάνω απο 200.000) ούτε των Νομικών Προσώπων που συνέστησε το Κράτος. 

Το μπαλάκι με τα χρέη των Δ.Ε.Κ.Ο που δεν αποδέχονται οτι αυτά αποτελούν χρέη του Κράτους είναι ακόμη ένα παράδειγμα προπαγάνδας χαρακτηριστικής της κατάστασης. Λένε γιατί τα χρέη του Ο.Σ.Ε. να βαρύνουν τα χρέη του Ελληνικού Κράτους? Γιατι ο Ο.Σ.Ε. είναι το Δημόσιο ανόητε γι' αυτό, ξέρεις πολλές εταιρίες να δαπανούν  για μισθοδοσία τετραπλάσια ποσά απο αυτά που ακαθάριστα εισπράττουν? Με ποιά λογική ζητάς να θεωρείται ο Ο.Σ.Ε. επιχείρηση της Ιδιωτικής και όχι της Δημόσιας Οικονομίας, τη στιγμή που γνωρίζεις πολύ καλά οτι ποτέ δεν λειτούργησε με τα κριτήρια της Ιδιωτικής Οικονομίας.

Ουσιαστικά Ο Έλληνας ακόμα δεν κατάλαβε (μετά απο πολλή πλύση εγκεφάλου και μισθωμένη Κυβερνητική Προπαγάνδα) τη μεγάλη αλήθεια! Οτι δηλαδή ανεξαρτήτως μνημονίου, τα κριτήρια και οι στόχοι του μνημονίου πρέπει να τηρηθούν, είτε εντός είτε εκτός της Ευρωζώνης. Ότι κανένα Κράτος δεν επιζεί αν έχει τετραπλάσιους Δ.Υ. απο αυτούς που αντέχει η Οικονομία του, και κανένα Κράτος δεν επιζεί, αν χρεοκοπήσει τη στιγμή που εισάγει το 70% των τροφίμων που καταναλώνει.

Το χαρτί που σε κάνει Βουλευτή στην Ελλάδα! του Vpower

    To 1980 (εννοώ το έτος και όχι την δεκαετία) Ο Ελληνικός Λαός δεν εκτιμούσε καθόλου τους πολιτικούς που ήθελαν ένα Κράτος με νοικοκυρεμένα οικονομικά, μικρά η μηδενικά ελλείμματα και αληθινά στατιστικά της Οικονομίας μεγέθη! Η εκλογική μάζα ψήφιζε ανάλογα με το ποιος μπορεί να εγγυηθεί τις περισσότερες θέσεις εργασίας στο Δημόσιο.

Κανείς από τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ εκείνης της εκλογικής αναμέτρησης δεν πρόκειται να παραδεχτεί σήμερα, ότι η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και η οικονομική σκλαβιά των επόμενων γενεών στη δική του γενιά, ήταν ο λόγος που τον έκανε με φανατισμό να ψηφίσει τον Α.Παπανδρέου. Κανείς φυσικά αλλά παρά τις διαψεύσεις του όλοι πια γνωρίζουμε τις πραγματικές του σκέψεις, κρίνοντας ασφαλώς από τα αποτελέσματα! Και λέω ασφαλώς γιατί Εξαπατάται κανείς μια φορά, αλλά όταν η εξαπάτηση γίνει συνήθεια δεν μπορεί μετά να ισχυρίζεσαι ότι δεν ήξερες! 

Ουσιαστικά ένα χαρτί ήταν ικανό, αν το υποσχόσουν στους ψηφοφόρους τότε να σε κάνει άνετα Βουλευτή, χωρίς να έχεις την ανάγκη να αποδείξεις ούτε το πόσο σε νοιάζει το συλλογικό καλό του τόπου, ούτε τις έντιμες προθέσεις σου, ούτε τις σπάνιες ικανότητές σου..... ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥ ΗΤΑΝ Η ΟΥΣΙΑ...., και όποιος προσπαθούσε να μιλήσει για οτιδήποτε άλλο, απλά δεν είχε ακροατήριο, η το ακροατήριο ήταν πολύ περιορισμένο!

Και σήμερα όμως ο Έλληνας ψηφοφόρος και πάλι ένα ΧΑΡΤΙ ζητάει και δεν τον ενδιαφέρουν ούτε οι ικανότητες των υποψηφίων, ούτε οι έντιμες προθέσεις τους, ούτε η συνέπεια λόγων και έργων, το πραγματοποιήσιμο των λεγομένων τους....   ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΞΑΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ Η ΟΥΣΙΑ, το χαρτί που φέρνει εύκολα και αθρόα ψήφους.......

Ας δούμε λοιπόν τι είναι αυτό το νέο ΧΑΡΤΙ που περιέχει τόσα μυστικά και φέρνει τόσο εύκολη και σίγουρη επιτυχία. Έχετε προσέξει σε τι συμφωνούν Ο ΣΥΡΙΖΑ, ΟΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ,  ΚΑΙ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ? Μη βιαστείτε να απαντήσετε οτι δεν συμφωνούν σε τίποτα, γιατί θα κάνατε λάθος. Υπάρχει μια πρόταση η οποία αποτελεί την κεντρική σχεδόν ιδέα του εκλογικού σχεδιασμού τους, ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα που λένε για να την αναλύσουν. Η φράση αυτή είναι: ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΥΠΕΡΟΓΚΟ ΔΑΝΕΙΣΜΟ, ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΠΟΥ ΠΗΡΕ! Δηλαδή αυτή τη φορά ο Έλληνας ζητά συγχωροχάρτι.

Κανείς δεν θέλει να προσπαθήσει μόνος του να σκεφτεί ούτε τις οικονομικές προτάσεις των κομμάτων, ούτε το κατά πόσο εφαρμόζονται τα όσα αυτά λένε, ούτε το που μας οδηγούν τα λεγόμενά τους! Σημασία για μια ακόμη φορά, δεν έχει ούτε το ποιος είσαι ούτε το τι λες, δώσε το χαρτί να σε ψηφίσουμε!

Αυτό λοιπόν το συγχωροχάρτι, μοίρασε αν θες να γίνεις Βουλευτής, χωρίς αυτό δεν βγαίνεις, είναι μάλιστα τόσο δυνατό αυτό το συγχωροχάρτι που λιγότερο επιτυχημένα βέβαια, άρχισαν να το μοιράζουν και τα κόμματα της εξουσίας. Ο ίδιος ο Σαμαράς δεν παραλείπει να λέει ότι θα προστατεύσει τα ειδικά μισθολόγια, και δεν θα κάνει απολύσεις Δημοσίων υπαλλήλων, το ΠΑΣΟΚ τα ίδια και χειρότερα αλλά ποιος το ακούει πια! 

Τα μόνα κόμματα που θεωρούν ότι υπάρχει λόγος να κάνουμε την αυτοκριτική μας ως πολίτες και ως κοινωνία, να εξαλείψουμε τους παραλογισμούς που μας έφεραν εδώ και με συνέπεια να υπερασπιστούμε το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, είναι τα πραγματικά Φιλελεύθερα κόμματα γι' αυτό και είναι τα μόνα που δεν στήριξαν τον εκλογικό τους λόγο στο .....συγχωροχάρτι.  

Ότι έγινε έγινε, κακώς αλλά έγινε όμως! Κακώς! αλλά τον Μάρτιο 14,5 δις € έφυγαν απο τις τσέπες Γερμανών, Ισπανών, Φιλανδών, Ιταλών κ.ο.κ φορολογουμένων, για να πληρώσουν τα χρέη που δημιούργησαν αυτοί ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΨΗΦΊΣΑΜΕ ! Αν το καταλάβουμε αυτό θα δούμε πόσο ανόητα ζητάμε ξανά το ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΥ ΤΟ ΣΥΓΧΩΡΟΧΑΡΤΙ.....

Το 1821 και εμείς - Του Διονύση Γουσέτη

Στο βιβλίο του γνωστού φιλόσοφου Έρνεστ Γκέλλνερ «Conditions of Liberty» (ελληνική μετάφραση: «Η κοινωνία των πολιτών και οι αντίπαλοί της», Παπαζήσης), υπάρχει η εξής σύντομη περιγραφή των μουσουλμανικών χωρών: «Εκεί η κοινωνία [δεν κυβερνιέται από τους πολίτες]. Κυβερνιέται από κυκλώματα, οιονεί φυλές, συμμαχίες σφυρηλατημένες σύμφωνα με τη συγγένεια ή/και τις ανταλλασσόμενες εκδουλεύσεις [δηλαδή ρουσφέτια] ή/και την κοινή θρησκευτική προέλευση και την κοινή θεσμική εμπειρία. Ωστόσο, εξακολουθεί σε γενικές γραμμές να βασίζεται, κυρίως, στην προσωπική εμπιστοσύνη, παρά στις επίσημες σχέσεις, που επικρατούν σε μία καθορισμένη γραφειοκρατική δομή.

 Το περίεργο, όμως, είναι ότι σε τούτες τις κοινωνίες, το σύστημα αυτό δεν προκαλεί μεγάλη δυσαρέσκεια και είναι ευρέως αποδεκτό ως φυσιολογικό. Εκείνο που κάνει εντύπωση στους μελετητές είναι ο παράξενος συνδυασμός της [αυστηρής] θρησκευτικής ηθικής και των κυνικών πελατειακών σχέσεων». Διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα, πολλοί θα σηκώσουν τους ώμους με αδιαφορία, θεωρώντας ότι δεν μας αφορά. Όμως οι οξυδερκέστεροι και όσοι ασχολήθηκαν λίγο με τη μελέτη της ελληνικής κοινωνίας αντιλαμβάνονται αμέσως ότι αυτή η περιγραφή μας ταιριάζει «γάντι». Όπως και οι μουσουλμανικές, είμαστε μια κοινωνία καθυστερημένη, που ο Γκέλλνερ αποκαλεί «κατακερματισμένη» (segmentary). 

Θα αναφερθώ σε τέσσερις εκδηλώσεις του κατακερματισμού μας: Η οικογένεια. Τα πάντα δίνουμε για την οικογένεια, αλλά έξω απ’ αυτήν δε μας νοιάζει τίποτα. Θυσιαζόμαστε οικονομικά να έχουμε πολυτελές σπίτι ή διαμέρισμα, αλλά αδιαφορούμε πλήρως για το πεζοδρόμιο της πολυκατοικίας μας. Είμαστε γνωστοί για την μέχρι υστερίας υπερπροστασία των παιδιών μας, αλλά είμαστε τελευταίοι στην Ευρώπη σε αιμοδότες και σε δωρητές σώματος. Ο τοπικισμός. Η φράση «έχει μπάρμπα στην Κορώνη» προσιδιάζει εντελώς και αποκλειστικά στη χώρα μας. Σε ποια άλλη χώρα υπάρχει Σύλλογος των επαρχιωτών από κάθε σχεδόν πόλη ή χωριό που διαβιούν στην πρωτεύουσα; Φανταστήκατε Σύλλογο των Λιβερπουλιανών Λονδίνου ή των Σικαγιωτών Νέας Υόρκης; Αυτού του είδους η τοπικιστική «αλληλεγγύη» διαθέτει και βουλευτές που είναι οι κυρίως έμποροι των πελατειακών σχέσεων. 

Οι τοπικές κοινωνίες ενδιαφέρονται μόνο για το τοπικό συμφέρον τους, αδιαφορώντας πλήρως για τη γενική εξυπηρέτηση και ευημερία. Οι συντεχνίες. Η πρώτη, πρωτόγονη, επαγγελματική οργάνωση ήταν οι συντεχνίες. Το αφεντικό και ο εργάτης στην ίδια συντεχνία, ώστε να προωθήσουν μαζί τα συμφέροντα του επαγγέλματος, συνήθως ενάντια στα συμφέροντα των άλλων επαγγελμάτων. Στις προηγμένες χώρες οι συντεχνίες αντικαταστάθηκαν με ενώσεις σε ταξική βάση, τα συνδικάτα. Τα συνδικάτα υπεράσπιζαν και υπερασπίζουν τα συνολικά και μακροπρόθεσμα συμφέροντα των μελών τους, όχι σε τυφλή αντιπαράθεση με άλλα συνδικάτα, όπως γίνεται με τις συντεχνίες (π.χ. εκβιαστικές απεργίες), αλλά με γνώμονα τα ουσιαστικά συμφέροντα των μελών τους, που συμβαδίζουν με τα συμφέροντα όλης της κοινωνίας. Η ανασφάλεια. Είμαστε κοινωνία ανασφαλής και γι’ αυτό κλειστή. Είμαστε καχύποπτοι προς τον πλησίον μας, προς τον έμπορο που συναλλασσόμαστε (μήπως μας κλέβει), προς τους συμμάχους μας (ιμπεριαλιστές), προς τους Ευρωπαίους εταίρους μας (αιρετικοί), προς όλους χωρίς εξαίρεση τους γειτόνους μας (μας επιβουλεύονται). Ποια είναι η ρίζα όλης αυτής της καθυστέρησης;

 Η σειρά «1821» που προβλήθηκε στο κανάλι ΣΚΑΪ, μας δίνει μια ιδέα. Μαθαίνουμε την κατάρρευση των μύθων που πλάστηκαν γύρω από την εθνική παλιγγενεσία, τόσο των δεξιών, όσο και των αριστερών. Των δεξιών μύθων για απέραντη σκλαβιά και πόνο 400 ετών κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό, για την Αγία Λαύρα και το λάβαρό της, για την αντίσταση του Γρηγορίου Ε΄ και της εκκλησίας (που αφόρισε την επανάσταση!), για το κρυφό σχολειό. Των μαρξογενών μύθων, που έπρεπε οπωσδήποτε να ανακαλύψουν κάποια αστική τάξη και κάποιες λαϊκές δυνάμεις που ηγούνταν του αγώνα. Ανακάλυψαν τις τελευταίες στους κλέφτες, που δήθεν ήσαν οργανικό τμήμα του λαού και υπερασπιστές του και όχι ληστές έτοιμοι να διαγουμίσουν όποιο καραβάνι τους γυάλιζε, τουρκικό ή ελληνικό αδιακρίτως. 

Ανακάλυψαν πως όταν οι κλέφτες προσκυνούσαν, ήσαν δήθεν θύματα ισχυρών κοτζαμπάσηδων ή πολιτικών, με ξένη μάλιστα υποστήριξη (νάτος και ο ιμπεριαλισμός!), όπως του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου ή του Ιωάννη Κωλέττη και όχι άνθρωποι που το προσκύνημα ήταν μέσα στην κουλτούρα τους, αφού μόνο έτσι μπορούσαν να πάρουν το ζηλευτό τίτλο του αμειβόμενου αρματωλού. Ανακάλυψαν τους μεγαλεμπόρους που -για να ταιριάζει στα όσα διαπίστωσε ο Μαρξ στη δυτική Ευρώπη- βαφτίστηκαν «επαναστατική δύναμη» ελλείψει άλλης αστικής τάξης. Μάθαμε τις ρίζες της σημερινής ταυτότητάς: ήδη από το 1.300 οι δυτικές κοινωνίες αναπτύσσουν την έννοια της ατομικής ευθύνης, ενώ η καθ’ ημάς ανατολή παραμένει καθηλωμένη στην αναμονή της θείας επέμβασης και χάρης. 

Το σχίσμα και η κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, βοήθησε στο μίσος που αναπτύχθηκε για τους δυτικούς. Και όταν ο Μωάμεθ ο κατακτητής βρισκόταν έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, ο Νοταράς αποφαίνονταν: «κάλιο τουρκικόν φακιόλιον παρά παπική τιάρα». Συνεπώς, η τουρκοκρατία ήταν επιλογή και όχι η αιτία για τη διαμόρφωση της ταυτότητάς μας. Αυτό προκύπτει εξάλλου από την παρατήρηση των κατοίκων των νησιών του Ιονίου: δεν γνώρισαν οθωμανική κυριαρχία, όμως είναι όμοιοι με τους υπόλοιπους Έλληνες! Μάθαμε ότι η κοινωνία του ’21 ήταν κοινωνία ανομική και ότι οι νόμοι της οικογένειας ήσαν υπέρτεροι των νόμων του κράτους. 

Το δε πρώτο Σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας, το Σύνταγμα της Επιδαύρου (1822), συντάχτηκε χωρίς τους οπλαρχηγούς, που αποφάσισαν να μποϋκοτάρουν την εθνοσυνέλευση. Καμία πρόνοια δεν περιείχε το Σύνταγμα σχετικά με τις προσπάθειες των προκρίτων και των αρματωλών για επέκταση της εξουσίας τους. Τα ζητήματα αυτά τα άφησε στην τύχη τους και η τύχη τους ήταν ο εμφύλιος. Φτιάχτηκε αντιγράφοντας ευρωπαϊκά συντάγματα (κυρίως το γαλλικό), για να ξεγελάσει τους κουτόφραγκους, από τους οποίους είχε ανάγκη πρώτον την αναγνώριση του νέου κράτους και δεύτερον -τι άλλο;- δανεικά (Finley). Τα πέτυχε και τα δυο. Μάθαμε να αμφισβητούμε αυτούς που μαϊμουδίζουν τις θεωρίες της Δύσης και προσπαθούν να τις μεταφέρουν μηχανιστικά στην Ελλάδα. 

Μάθαμε δηλαδή ότι ο αγώνας του 1821 δεν είχε χαρακτήρα ούτε αστικής επανάστασης, ούτε προλεταριακής. Το κύριο χαρακτηριστικό του δεν ήταν ταξικό. Επρόκειτο για μια σύγκρουση με τους Οθωμανούς, αλλά συγχρόνως για μια σύγκρουση μεταξύ των επαναστατημένων, με στόχο το πλιάτσικο ή -για τους άκληρους- ένα κλήρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συμπεριφορά του καπετάνιου Γώγου Μπακόλα στη μάχη του Πέτα. Ακόμα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η αιτία της πτώσης του Μεσολογγίου. Όλα αυτά εθεωρούντο περίπου φυσιολογικά, αφού ήσαν η προέκταση της προεπαναστατικής ζωής. Βασικός εκπρόσωπος αυτής της παράδοσης ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. 

Η άλλη αντίληψη, της ίδρυσης μιας κεντρικής εξουσίας και ενός σύγχρονου νεωτερικού κράτους κατά τα δυτικά πρότυπα, δεν υποστηριζόταν από την αστική τάξη, διότι αστική τάξη δεν υπήρχε. Την εκπροσωπούσε ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ένας πολιτικός εντελώς ανιδιοτελής. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο πολιτικός συκοφαντήθηκε όσο λίγοι. Τα παραπάνω ψέματα διαμόρφωσαν την εθνική ταυτότητα του νεοέλληνα και οι παραπάνω αλήθειες τη σύγχρονη κατακερματισμένη κοινωνία μας. Ο αριστερός διανοητής Φίλιππος Ηλιού αποφαίνεται ότι «η ελληνική κοινωνία εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπη με προβλήματα που είχαν τεθεί στις αρχές το δέκατου ένατου αιώνα, με την πρώιμη εξαγγελία της αστικής επανάστασης, και τα οποία δεν ήταν σε θέση να λύσει». 

 Αστική τάξη δεν υπήρξε ούτε στη συνέχεια της ιστορίας μας, ούτε και σήμερα. Απλούστατα, διότι δεν υπάρχει παραγωγή, που είναι το αντικείμενο, δηλαδή η προϋπόθεση ύπαρξης, της αστικής τάξης. Και η κυβέρνηση -όλες οι κυβερνήσεις- δεν είναι υπηρέτης του «μεγάλου κεφαλαίου», όπως θέλει ο Μαρξ για τη δυτική Ευρώπη. Είναι υπηρέτης του κράτους μεσίτη ή αλλιώς μεσολαβητή μεταξύ των τμημάτων της κατακερματισμένης κοινωνίας. Για παράδειγμα, το κράτος αρνείται να επιβάλει την τάξη στους ποικίλους καταληψίες κτιρίων και οδών. Αντ’ αυτού μεσιτεύει: διαπραγματεύεται με τους παράνομους, για βρεθεί τρόπος συνύπαρξης και να λειτουργήσει η χώρα. Αυτό όμως σημαίνει πολιτική διακρίσεων απέναντι στους υπόλοιπους πολίτες. Συνεχίζεται η παράδοση του κλεφταρματωλισμού. 

 Το πραγματικό διακύβευμα, η πραγματική αμφισβήτηση στην Ελλάδα δεν είναι η αμφισβήτηση ούτε του «κεφαλαίου», ούτε του «κατεστημένου», ούτε του «ιμπεριαλισμού». Είναι η αμφισβήτηση της «καθ’ ημάς Ανατολής» και η ένταξη στις προηγμένες χώρες της Δύσης. Είναι, δηλαδή η ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός. Εκσυγχρονιστικές δυνάμεις υπάρχουν σε όλα τα κόμματα, αλλά είναι μειοψηφικές και γι’ αυτό ηττώνται. Ίσως αυτή η κρίση δώσει την ευκαιρία να αναδειχτούν και, ως άλλοι Μαυροκορδάτοι, να μας οδηγήσουν σε μια ευνομούμενη, σύγχρονη δυτική κοινωνία. Αλλιώς, η μόνη πιθανότητα εκσυγχρονισμού είναι η -τόσο απίθανη για την ώρα- ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, η παραχώρηση δηλαδή και των υπόλοιπων εθνικών εξουσιών στους κουτόφραγκους των Βρυξελλών.

Το ΠΑΣΟΚ του 1974 και ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 - Tου Αγγελου Σταγκου

Είναι ή δεν είναι ανάλογος του ΠΑΣΟΚ του 1974 ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ και θυμίζει ή δεν θυμίζει Ανδρέα Παπανδρέου ο Αλέξης Τσίπρας, είναι δύο από τα ζητήματα που κυριαρχούν στις πολιτικές συζητήσεις ανά την επικράτεια, αλλά και συχνά υπονοούνται σε δηλώσεις στελεχών διαφόρων πλευρών της λεγόμενης πολιτικής τάξης. Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες, καθώς υπάρχουν αναλογίες, αλλά και ουσιαστικές διαφορές. Που σημαίνει ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. 

 Αναμφίβολα, το 2012 δεν είναι 1974, 1977, ή 1981, όχι μόνο γιατί υπάρχει μια αρκετά μεγάλη χρονική απόσταση. Η πολιτική συγκυρία είναι πολύ διαφορετική, η οικονομική συγκυρία απέχει παρασάγγας, η δομή και οι προσδοκίες της ελληνικής κοινωνίας σήμερα έχουν μικρή σχέση με τη δομή και τις προσδοκίες εκείνης της εποχής, το σημερινό διεθνές περιβάλλον είναι άλλου πλανήτη. 

   Εκείνα που δεν έχουν αλλάξει είναι η ροπή προς τη συνωμοσιολογία και τη μυθοπλασία, όπως και η διάχυτη νοοτροπία περί κρατισμού και ρόλου της δημόσιας διοίκησης. Τότε η Ελλάδα είχε μόλις βγει από ένα δικτατορικό καθεστώς που κατέρρευσε με εθνική ήττα και ένα σχετικά κοντινό παρελθόν διχασμού. Ο κόσμος λαχταρούσε για δικαιώματα και πολιτικές ελευθερίες, ταύτιζε τον κρατισμό με τον σοσιαλισμό, ακόμη και με τη σοσιαλδημοκρατία, ο «κακός» της εποχής ήταν η Ουάσιγκτον, το κομμουνιστικό μπλοκ έπαιζε σημαντικό ρόλο στη διεθνή γεωπολιτική στρατηγική, ο νεοπλουτισμός δεν είχε πάρει διαστάσεις, η διαφθορά υπήρχε αλλά ήταν σχετικά μικρής κλίμακας, η κοινή γνώμη ήλπιζε σε αλλαγές και αμοιβές που θα ανέβαζαν το βιοτικό της επίπεδο, η ελληνική και η διεθνής οικονομία ήταν σε άλλη φάση, ζούσε ακόμη και ήταν στα πράγματα η γενιά που είχε ζήσει την Κατοχή, τον Εμφύλιο και τις μαζικές μεταναστεύσεις.

 Ο Ανδρέας Παπανδρέου προσάρμοσε τη ρητορική και την πολιτική του στα χαρακτηριστικά της εποχής. Απευθύνθηκε στους «μη προνομιούχους» Ελληνες, αλλά σε αυτούς περιέλαβε τα φτωχότερα στρώματα, τους πικραμένους και περιθωριοποιημένους αριστερούς, τους επαγγελματίες, τους αγρότες που ακόμη πάλευαν να τα βγάλουν πέρα, τους νέους. Εκμεταλλεύτηκε επίσης φραστικά τον διπολισμό στη διεθνή σκηνή, αλλά όπως σωστά τόνιζε στους δικούς του ο τότε πρεσβευτής των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο Μόντιγκλ Στερνς, «μην ακούτε αυτά που λέει ο Ανδρέας, να βλέπετε αυτά που κάνει».

 Ο Α. Παπανδρέου είχε τότε δυνατότητα να ικανοποιεί ελπίδες και προσδοκίες. Να ανεβάσει μισθούς και συντάξεις (άλλο αν έβαλε τα θεμέλια για να φτάσουμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα) γιατί μπορούσε να κόψει χρήμα, να περιορίσει το αστυνομικό κράτος και να δώσει ελευθερίες, να ικανοποιήσει αυτιά, να διορίσει, να κατασκευάσει και να καλλιεργήσει μύθους. Χώρια από τη δεινότητα που είχε σαν άτομο, αλλά και τις γνώσεις του. Κυρίως όμως το ΠΑΣΟΚ ήταν δημιούργημά του, μπορούσε να το κατευθύνει όπως και όπου ήθελε, να κάνει θεαματικές «κωλοτούμπες», κανείς δεν ήταν σε θέση να τον αμφισβητήσει. Αναμφίβολα, ο Αλέξης Τσίπρας απευθύνεται σήμερα στους πραγματικούς ή δήθεν «μη προνομιούχους» Ελληνες, χρησιμοποιεί διατυπώσεις και φράσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, αναφέρεται στην «αλλαγή», αλλά οι διαφορές του τότε με το τώρα είναι πολύ μεγάλες. 

  Ο ίδιος δεν είναι «Ανδρέας», οι αντικειμενικές συνθήκες δεν επιτρέπουν υποσχέσεις που δεν μπορούν να υλοποιηθούν, απευθύνεται σε ένα λαό που ζούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα και σε μεγάλο βαθμό σε επίπλαστη ευδαιμονία και η «αλλαγή» δεν είναι δυνατόν να σημαίνει επιστροφή ή διατήρηση ενός μοντέλου που έχει χρεοκοπήσει. Επιπλέον, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ηγείται ενός κόμματος που αποτελείται από διάφορες «συνιστώσες» ακραίων και άκαμπτων μαρξιστικών απόψεων, η χώρα είναι ήδη χρεοκοπημένη και εξαρτάται εντελώς από τους δανειστές της, ανήκει σε ένα οικονομικό-πολιτικό πλαίσιο που ονομάζεται Ευρωζώνη και έξω από αυτό δεν υπάρχει ούτε παρόν ούτε ελπιδοφόρο μέλλον, ενώ ο ίδιος δεν έχει στη διάθεσή του χρόνο να προσαρμοστεί και τη δυνατότητα να προσαρμόσει τις «συνιστώσες» στην πραγματικότητα. Με λίγα λόγια, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υποδυθεί το ΠΑΣΟΚ της εποχής μας. Η συγκυρία δεν ανέχεται παλιοκαιρίσιες συνταγές και οι απόπειρες επανάληψης της Ιστορίας συχνά καταλήγουν σε φάρσες.

Το δίλημμα της 17ης Ιουνίου - Του Στέφανου Μάνου

Δευτέρα 14 Μαΐου δήλωσα ότι εμείς της Δράσης θα βοηθήσουμε με τη δύναμη που μας δίνει το μικρό μας ποσοστό στις εκλογές να δημιουργηθεί ένα νέο, μεγάλο, ενιαίο, φιλοευρωπαϊκό και μεταρρυθμιστικό μέτωπο (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥ, Δράση) που θα αντιπαρατεθεί στις δυνάμεις που, αρνούμενες την πραγματικότητα, μας οδηγούν αναποφεύκτως έξω από την Ευρώπη. Τέσσερις ημέρες αργότερα και δέκα ημέρες πριν από την καταληκτική ημερομηνία για την ολοκλήρωση των συνδυασμών που θα εμφανιστούν στις εκλογές, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι επιλέγουν να μην αλλάξουν.

 Τα δύο κόμματα δείχνουν ότι, αρνούμενα να αλλάξουν αυτά, απαιτούν να αλλάξει ο λαός. Φοβάμαι πολύ ότι ο ελληνικός λαός δεν θα τους κάνει τη χάρη. Εκτιμώ ότι, στην καλύτερη περίπτωση, το αποτέλεσμα των εκλογών της 17ης Ιουνίου δεν θα διαφέρει ουσιαστικά από το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου. Συνεπώς, θα προκύψει νέο κυβερνητικό αδιέξοδο. Χωρίς δραστήρια κυβέρνηση, θα απομακρυνθούμε περαιτέρω από τις ανειλημμένες υποχρεώσεις μας και θα εξαντλήσουμε τις ανοχές των εταίρων μας. Αυτή είναι η αισιόδοξη εξέλιξη. Πιθανό αποτέλεσμα των εκλογών είναι η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ενδεχόμενο να κερδίσει ένας ευχάριστος λαϊκισμός που στηρίζεται σε μια κατασκευασμένη εικονική πραγματικότητα και θα χάσουν οι εκπρόσωποι του αποτυχημένου και κυρίως απόλυτα αναξιόπιστου δικομματισμού.

Κατά την άποψή μου, η εικονική πραγματικότητα του λαϊκισμού μπορεί να ξεπεραστεί μόνο με την εκλογική συνένωση όλων των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥ, Δράση) με στιβαρή και απόλυτα αξιόπιστη νέα ηγεσία. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα μετατραπούν σε δημοψήφισμα υπέρ ή εναντίον της Ευρώπης αντί του δημοψηφίσματος «Σαμαράς ή Τσίπρας». Επιπόλαιοι φίλοι μου βιάστηκαν να πουν τη φράση - κλισέ «αυτά δεν γίνονται». 

Αν δεν γίνονται, θα πρέπει να δεχθούν ως αναπόφευκτες τις συνέπειες που περιέγραψα πιο πάνω. Να σκεφτούν αν προτιμούν την ακυβερνησία ή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από την προσπάθεια να γίνουν αυτά που δήθεν δεν γίνονται. Μετά οι ίδιοι φίλοι μου σκοντάφτουν στην ανάγκη να βρεθεί στιβαρή και κυρίως απόλυτα αξιόπιστη ηγεσία. Ποιος ή ποια θα είναι; Δεν είναι εύκολο, αλλά δεν είναι αδύνατο. Αν υπάρχει η θέληση. Σε αυτή την εκλογική συνένωση πρέπει να συμμετέχει το ΠΑΣΟΚ; Κατά τη γνώμη μου είναι απαραίτητο. Για δύο λόγους. Ως αντίβαρο στη Ν.Δ., προκειμένου να είναι αναγκαία η παρουσία νέας αξιόπιστης ηγεσίας, και για να εξασφαλιστεί η καθαρότητα του δημοψηφισματικού διλήμματος. Ολοι οι υπέρ της Ευρώπης μαζί εναντίον των άλλων. 

 Πέραν των τεσσάρων κομμάτων μπορούν να συμμετάσχουν και άλλοι; Ασφαλώς ναι, αν υιοθετήσουν τη θέση «στην Ευρώπη με οποιοδήποτε κόστος». Η ΔΗΜΑΡ και οι Οικολόγοι - Πράσινοι έχουν ευθύνη έναντι του λαού, όπως όλοι μας, να τοποθετηθούν απερίφραστα και κυρίως εμπράκτως στο καίριο δίλημμα. Οπως έγραψα στην αρχή αυτού του σημειώματος, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ φαίνεται ότι επιλέγουν να μην αλλάξουν. Θέλουν να συμμετάσχουν στις επόμενες εκλογές όπως περίπου συμμετείχαν στις προηγούμενες. Ελπίζουν ότι, υπό το κράτος του φόβου ή της ανησυχίας για το μέλλον, ο ελληνικός λαός θα αλλάξει τις προτιμήσεις του και θα τα εμπιστευτεί. 

Νομίζω ότι κάνουν λάθος. Επίσης οφείλουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, όπως όλοι μας άλλωστε, να αρθρώσουν πειστικό λόγο απευθυνόμενο στις σχεδόν επτακόσιες χιλιάδες ψηφοφόρων της πραγματικής αποχής, οι οποίοι αρνήθηκαν ψήφο ενώ είχαν όλες τις δυνατές επιλογές μπροστά τους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες -επιμονή της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ στο status quo- είναι νομίζω σημαντικό να υπάρχει αξιόπιστος υποδοχέας της προτίμησης των σκεπτόμενων πολιτών που θα αρνηθούν να υποκύψουν στο δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ/Ν.Δ. ή ΠΑΣΟΚ. Στις ελάχιστες μέρες που απομένουν, όσοι είναι διατεθειμένοι να πάρουν το στοίχημα της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας μας πρέπει να βγουν μπροστά.

Το δημαγωγικό δίπολο του μνημονίου της Ελλάδας - του Vpower

Στην παραπάνω εικόνα βλέπουμε δυο αντικρουόμενες δηλώσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ , δυο δηλώσεις που αν αντιπαρατεθούν δεν βγάζουν κανένα απολύτως νόημα... Γιατί λοιπόν το μνημόνιο είναι ο λόγος που δεν αφήνει ούτε καν τα στελέχη του ίδιου κόμματος να συμφωνήσουν? Εξαιρουμένων των φιλελεύθερων κομμάτων και του Κ.Κ.Ε. δεν υπάρχει κανένα άλλο κόμμα το οποίο μαζικά και χωρίς διαφοροποιήσεις να έχει σαφή θέση για το μνημόνιο.... 

 Το μνημόνιο δηλαδή τελικά δεν είναι μια πολιτική εξέλιξη για την Χώρα μας απλώς, είναι ο καταλύτης, έχει αναδειχθεί σε πεμπτουσία της πολιτικής στη Χώρα μας! Κακώς φυσικά αλλά είναι μια αναντίρρητη πραγματικότητα: Τη στιγμή που η Χώρα μας παραδεχόμενη την αποτυχία του Κρατικισμού έπρεπε να αναζητήσει το νέο οικονομικό μοντέλο που θα ακολουθήσει με σκοπό τη διεκδίκηση μιας πιο προνομιακής θέσης στην παγκόσμια οικονομία, αναλίσκεται στην αξιολόγηση μιας δανειακής σύμβασης, αυτής που αποκαλούμε μνημόνιο. Δεν είναι τραγικό και ασφαλές δείγμα της πολιτικής και πνευματικής μας φτώχειας αυτή η διαπίστωση? Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα πολύ με στενοχωρεί η σκέψη αυτή.

 Εξετάζοντας δε, τα προγράμματα των κομμάτων που συμμετείχαν στις εκλογές απογοητεύομαι ακόμα περισσότερο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων κανένα από αυτά δεν έχει ως κεντρική του ιδέα την διεκδίκηση μιας καλύτερης και πιο ανταγωνιστικής θέσης στην παγκόσμια οικονομία, εξαντλούνται μόνο σε παραχολογίες και διαβεβαιώσεις μη περαιτέρω επιδείνωσης των οικονομικών διάφορων πληθυσμιακών ομάδων, λες και το ζήτημα είναι το αν οι Υπάλληλοι θα πάψουν να πληρώνουν εις βάρος των υπολοίπων, αν οι ελεύθεροι επαγγελματίες "θα βγάλουν το φίδι από την τρύπα" αν οι επιχειρηματίες θα πληρώσουν περισσότερο βαριά την κρίση, κ.ο.κ. 

 Τελικά λίγοι είναι όπως φαίνεται οι Έλληνες που αντιλαμβάνονται το συλλογικό τρόπο με τον οποίο επηρεαζόμαστε όλοι μας από την δυσλειτουργική, μη ανταγωνιστική και πτωχευμένη Ελληνική Οικονομία. Λίγοι είναι δυστυχώς οι Έλληνες που καταλαβαίνουν ότι το Εθνικό συμφέρον δεν είναι να πιάνουμε μια θέση στις σωστικές λέμβους του καραβιού που ονομάζεται Ελληνική Οικονομία, το Εθνικό συμφέρον επιβάλλει να βρούμε όλους αυτούς τους λόγους που ροκανίζουν το σκαρί του, και αφού τους απομακρύνουμε, μετά να επουλώσουμε τη ζημιά που προκάλεσαν, ώστε η Ελληνική Οικονομία να γίνει ξανά ικανή να πλέει με ασφάλεια στους Ωκεανούς της παγκόσμιας οικονομίας. Σύμφωνοι, το παράκανα με τους συμβολισμούς.....

 Ουσιαστικά πληρώνουμε την αδυναμία μας και την έλλειψη εμπιστοσύνης στις ικανότητές μας πιστεύω, καθώς όλοι οι συμπολίτες μας έχουν πολλές ιστορίες ποιοτικής ανωτερότητας των Ελληνικών προϊόντων να μας διηγηθούν, αλλά αν κοιτάξεις το καλάθι τους θα δεις ότι σπάνια εμπιστεύονται Ελληνικά προϊόντα! Όλοι έχουν σε μεγάλη εκτίμηση το Ελληνικό γεωφυσικό τοπίο, αλλά αν τους προτείνεις με τα ίδια ακριβώς έξοδα να κάνουν διακοπές στην Εύβοια π.χ. ή στον Αγ. Μαυρίκιο, θα επιλέξουν τον Αγ. Μαυρίκιο κι ας μην γνωρίζουν τίποτε, έτσι απλά επειδή είδαν διαφημίσεις , έτσι απλά επειδή θα σκάσουν οι φίλες και οι φίλοι, έτσι απλά επειδή ποτέ δεν έμαθαν οτι οι αποφάσεις στη ζωή πρέπει να λαμβάνονται με βάση το είναι και όχι με βάση το φαίνεσθαι. 

 Το έχω γράψει πολλές φορές και ίσως καταντώ μονότονος και βαρετός φοβάμαι: Έχουμε πρωτίστως ιδεολογικά και ηθικά χρεοκοπήσει! Και μπορεί με μνημόνια να βρίσκουμε ακόμα δανεικά χρήματα, αλλά δυστυχώς δάνεια ηθικής, μόρφωσης, και αναλυτικής σκέψης δεν υπάρχουν! Ας επιλέξουμε λοιπόν (όσοι τουλάχιστον πραγματικά αγαπάμε την Ελλάδα!) τους εκπροσώπους μας όχι με βάση τη θέση τους σε σχέση με το μνημόνιο, ούτε με βάση το ποιος εγγυάται πως θα βάλει τους άλλους να πληρώσουν, αλλά με βάση το ποιος προτείνει ένα πιο επιτυχημένο οικονομικό μοντέλο για το σύνολο της Ελληνικής Οικονομίας. Αν οι περισσότεροι Έλληνες το κάνουμε αυτό, δεν έχω καμμια αμφιβολία ότι σε λίγα χρόνια ο πλανήτης θα μιλά για το νέο Ελληνικό Οικονομικό θαύμα! 

Το θέατρο των αρχηγών - του Γιώργου Δελαστίκ

Ξελιγωνόταν στα γέλια χθες όποιος μπορούσε να παρακολουθήσει, αποστασιοποιημένος από τα φληναφήματα που εκτόξευαν, τους πολιτικούς αρχηγούς της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, γνωρίζοντας παράλληλα τις πραγματικές επιδιώξεις τους. Η ιστορία αποκτούσε τα χαρακτηριστικά διασκεδαστικής θεατρικής παράστασης, με χοντροκομμένο όμως χιούμορ, ενώ υποτίθεται ότι το διακύβευμα ήταν δραματικό: διαβουλεύσεις των τριών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας προκειμένου να διαπιστωθεί αν υφίστανται περιθώρια σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού κάποιων κομμάτων ή αν η χώρα πρέπει να οδηγηθεί υποχρεωτικά σε νέες εκλογές τον Ιούνιο.

 Ο στόχος ενός εκάστου των πολιτικών αρχηγών είναι εξόφθαλμος. Εχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με το προσωπικό πολιτικό συμφέρον του καθενός σε συνάρτηση με το υποτιθέμενο ή διαγραφόμενο εκλογικό ποσοστό του κόμματός του, αν πάμε σε καινούργια εκλογική αναμέτρηση τον επόμενο μήνα. Ας δούμε αναλυτικά τι θέλει και τι δεν θέλει ο κάθε αρχηγός. Ο Αντώνης Σαμαράς θέλει να αποφύγει πάση θυσία νέες εκλογές. Η δική του επιμονή, εδραζόμενη σε εντελώς λανθασμένη εκτίμηση αναφορικά με το ποσοστό που θα κέρδιζε η ΝΔ, προκάλεσε τις εκλογές της 6ης Μαΐου, οι οποίες του κατέστρεψαν το πολιτικό μέλλον.

 Αντί για... αυτοδυναμία (!), έστειλε τη ΝΔ στα πολιτικά Τάρταρα, με το κατά πολύ χειρότερο ποσοστό της ιστορίας της. Μετά το αποτέλεσμα αυτό, ο Αντ. Σαμαράς θα είχε ήδη καθαιρεθεί από αρχηγός της ΝΔ, αν δεν υπήρχε αφενός η ελπίδα συμμετοχής της ΝΔ σε κάποιου είδους κυβέρνηση και αφετέρου το ενδεχόμενο νέων εκλογών σε έναν μήνα. Επιπροσθέτως, παρά το πανάθλιο ποσοστό της (18,85%), η ΝΔ ήρθε πρώτο κόμμα και έτσι πήρε διπλάσιους σχεδόν βουλευτές από όσους αντιστοιχούσαν στο ποσοστό της (108 αντί για 58 εξαιτίας του δώρου των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα από τον εκλογικό νόμο Παυλόπουλου - Σκανδαλίδη). 

Σε ενδεχόμενες όμως νέες εκλογές αγγίζει τα όρια της βεβαιότητας η πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα - και φυσικά θα πάρει αυτός τις 50 έδρες του «μπόνους». Για τη ΝΔ αυτό σημαίνει ότι θα χάσει καμιά... πενηνταριά - εξήντα βουλευτές! Αν συμβεί αυτό, ο Αντώνης Σαμαράς είτε θα παραιτηθεί τη νύχτα των εκλογών είτε θα καρατομηθεί από τους δελφίνους της ΝΔ λίγα 24ωρα αργότερα! Λογικό είναι επομένως να κάνει τα πάντα για να σχηματιστεί κυβέρνηση, αφού, αν γίνουν εκλογές, τελειώνει πιθανότατα οριστικά η πολιτική του καριέρα. Στην ίδια περίπου κατάσταση βρίσκεται και ο Ευάγγελος Βενιζέλος. 

Το ΠΑΣΟΚ είναι σε φάση αποσύνθεσης, διάλυσης και εξαφάνισης από το πολιτικό σκηνικό μετά το 13,18% που πήρε. Ο πρόεδρός του κατάργησε τα όργανα για να μην τον ανατρέψουν και προσπαθεί να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και να ιδρύσει το νέο κεντροαριστερό κόμμα που θα το αντικαταστήσει επιβάλλοντας τους δικούς του όρους. Δεν είναι της ώρας η συζήτηση για το αν θα πετύχει η προσπάθεια αυτή. Είναι όμως αυτονόητο πως είναι μηδαμινές οι πιθανότητες να ηγηθεί του νέου κόμματος ο Ευ. Βενιζέλος. Αν μάλιστα δεν συμμετάσχει στην κυβέρνηση ό,τι έχει απομείνει από το ακρωτηριασμένο ΠΑΣΟΚ, ο Ευ. Βενιζέλος ενδέχεται πολύ σύντομα να ακολουθήσει την τύχη του Αντώνη Σαμαρά μετά τις εκλογές.

 Το βέβαιο είναι και με τον Ευ. Βενιζέλο πως θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του, όπως και ο Αντ. Σαμαράς, για να σχηματιστεί κυβέρνηση και να αποφευχθεί η νέα προσφυγή στις κάλπες, που θα είναι καταστροφική για τον ίδιον, πράγμα θεμελιώδες, αλλά και για τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ. Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται φυσικά ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ. Με το ισχυρότατο πολιτικό ρεύμα που έχουν αυτήν τη στιγμή, έχοντας καταστεί ο κύριος εκφραστής των αντιμημονιακών διαθέσεων που σαρώνουν την ελληνική κοινωνία, θα επωφεληθούν τα μέγιστα από νέες εκλογές. Ολα δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα με πολύ αυξημένο ποσοστό, κερδίζοντας ίσως... 120 ή 130 έδρες - αριθμοί ασύλληπτοι για κόμμα της Αριστεράς! 

Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί αναλυτές, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο Αλ. Τσίπρας δεν έχει απολύτως κανένα λόγο να συμμετάσχει τώρα σε κυβέρνηση συνεργασίας με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που έχουν 149 έδρες από κοινού και φυσικά θα τον χειριστούν σαν ασήμαντη «τσόντα» και θα τον κατασπαράξουν πολιτικά, εξευτελίζοντάς τον και καταβαραθρώνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ στις συνειδήσεις των Ελλήνων. Αν θέλει να κάνει κάποιον συμβιβασμό, μετά τις εκλογές θα βρίσκεται σε απείρως ισχυρότερη θέση για να τον κάνει με πολύ λιγότερο επώδυνους όρους. ΝΔ - ΠΑΣΟΚ Μόνη ελπίδα τους ο Φώτης Κουβέλης Αγνωστη ήταν η έκβαση των συνομιλιών του Προέδρου της Δημοκρατίας με τον αρχηγό της ΔΗΜΑΡ, Φ. Κουβέλη, όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, καθώς δεν είχε καν πραγματοποιηθεί η συνάντησή τους. 

Εχοντας αποτύχει, κατά τα φαινόμενα, να παγιδεύσουν τον Αλέξη Τσίπρα σε μια κυβερνητική συνεργασία που θα συνιστούσε πολιτική αυτοκτονία τόσο γι' αυτόν όσο και για τον ΣΥΡΙΖΑ, οι αρχηγοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ ταλαντεύονταν αν μπορούσαν να σχηματίσουν μια κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ, που ήταν η τελευταία τους ελπίδα θεωρητικά για να παραμείνουν στην εξουσία. Μια τέτοια κυβέρνηση θα είχε 168 έδρες (ίσως 2-3 λιγότερες, αν υπάρξουν κάποιες αποχωρήσεις βουλευτών της ΔΗΜΑΡ), αλλά θα στηριζόταν μόνο στο 38% των ψήφων.

Σκατά και σύννεφα - Του Τασου Τελλογλου,

Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα, η κυβέρνηση της αριστεράς, την οποία επιδιώκει ο Αλέξης Τσίπρας, έχει 95 έδρες και κάπου το 30% των ψήφων όσων ψήφισαν χθες. Με όρους αριστεράς, δεν μπορεί να εφαρμόσει οποιαδήποτε πολιτική. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν 32% και 149 έδρες. Αν προστεθεί και η ΔΗΜΑΡ έχουν 38% και 168 έδρες, μία πλειοψηφία που είναι αμφίβολο αν θα μπορεί να εφαρμόσει όσα έχουν συμφωνηθεί - πέρα από το αν υπάρχει πραγματική δυνατότητα σύγκλισης. Αν προστεθεί και ο σχηματισμός των Ανεξάρτητων Ελλήνων, φθάνουν το 49% και τα πράγματα γίνονται κάπως καλύτερα, καθώς η πλειοψηφία στη Βουλή (4 κομμάτων) προσεγγίζει τις 200 έδρες. 

Αριθμητικά είναι ακόμα μειοψηφία αλλά τα υπόλοιπα αντιμνημονιακά κόμματα βρίσκονται γύρω στο 38% - αν υπολογίσει κανείς το 7,5 % των Φιλελευθέρων και το 3% των Οικολόγων, που δεν εκπροσωπούνται στη Βουλή. Η κατασκευή αυτή έχει ένα μικρό πρόβλημα. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες είναι εναντίον της συμφωνίας με τους δανειστές μας και η ΔΗΜΑΡ υπέρ της επαναδιαπραγμάτευσης (πιστεύει κανείς ότι τα εκατομμύρια των ασφαλισμένων στις ξένες χώρες και των ομολογιούχων που δέχθηκαν το κούρεμα, οι τράπεζες και τα κοινοβούλια που ήδη ενέκριναν την συμφωνία, θα διαπραγματευτούν επειδή κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και έχασε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ;). 

Ήδη οι αγορές τιμολογούν τα ελληνικά ομόλογα, αυτά που έχουν ανταλλαχθεί με 20-25%, ενώ οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης θα ήθελαν να δείξουν στους υπόλοιπους ότι «μπορούν»και με μία μικρότερη ένωση. Προσωπικά θεωρώ λύση τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ σε μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας, αναλαμβάνοντας ένα μέρος της διαχείρισης εκείνου που καταγγέλλει. Αλλά δεν θα μπει. Θα προτιμήσει να μείνει «έξω» και να ονειρεύεται έναν κόσμο διαφορετικό. Σε έναν παροξυσμό κυνισμού, ο υπουργός ασφάλειας του Μεταξά Μανιαδάκης, του οποίου οι νοσταλγοί εισέβαλλαν χθες στην κεντρική πολιτική σκηνή, είχε πει ότι η «Ελλάδα είναι σκατά και σύννεφα». Συχνά η απόσταση μεταξύ τους είναι μικρή.

Ψήφος χωρίς προφύλαξη - του Σταύρου Θεοδωράκη

Νομίζω ότι χθες το βράδυ κάναμε ένα λάθος. Αμέσως μετά τα πρώτα εκλογικά αποτελέσματα, έπρεπε να ζητήσουμε από τους πολιτικούς να πάνε για ύπνο και να μην κάνουν δηλώσεις. Ίσως έτσι τους προφυλάσσαμε. Τους δίναμε, δηλαδή, λίγο χρόνο να σκεφθούν, να δουν με ψυχραιμία τα εκλογικά αποτελέσματα και να πουν στη συνέχεια μερικές αλήθειες, αυτές που απέφυγαν χθες.

 Πρώτα πρώτα για την «Χρυσή Αυγή», η οποία αποσπά το 7% του εκλογικού σώματος. «Φταίνε οι μετανάστες», φώναζε στα «παράθυρα» ένα στέλεχος του ΛΑΟΣ. «Φταίει ο Χρυσοχοϊδης», «διόρθωνε» ένα λιγότερο εκνευρισμένο στέλεχος της Δημοκρατικής Αριστεράς. Και οι δύο έλεγαν ψέμματα. Βεβαίως η «Χρυσή Αυγή» εκμεταλλεύτηκε τα πολλά προβλήματα που υπάρχουν σε διάφορες συνοικίες της Αθήνας με τους μετανάστες αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την αλματώδη άνοδο της σε όλη σχεδόν την Ελλάδα (στην Λακωνία για παράδειγμα παίρνει 10% και στην Κορινθία παίρνει 12%!).

 Η «Χρυσή Αυγή» θέρισε το μίσος για την πολιτική, που έσπειραν πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Και ως κόμμα μίσους επιβραβεύθηκε από αυτούς που είχαν πειστεί ήδη ότι «όλοι είναι κλέφτες» και «ένας Παπαδόπουλος θα μας σώσει». Την «Χρυσή Αυγή» βοήθησε επίσης ο αποκλεισμός της από τα κανάλια. Η δημόσια διαπόμπευση και ο (γιαουρτο)πόλεμος που δέχτηκε ένας δημοσιογράφος στα Γιάννενα (που «έβγαλε» έναν Χρυσαυγίτη) τρομοκράτησε τα κανάλια, ενώ τον αποκλεισμό σιγόνταραν στελέχη της Αριστεράς αλλά και της Νέας Δημοκρατίας, που ζητούσαν από τους δημοσιογράφους να μην δώσουν βήμα στους εκπροσώπους του «ναζισμού».

 Αντί λοιπόν ο Μιχαλολιάκος και η παρέα του να απολογούνται για τους ύμνους που έχουν υπογράψει για τον Χίτλερ, έγιναν τιμητές του «αντισυστημικού αγώνα» προβάλλοντας ως εύσημα τον αποκλεισμό τους από εκδότες και καναλάρχες. Ο πόλεμος όμως εναντίον της πολιτικής (ακόμη και από δημοσιογράφους που ήταν για χρόνια στα μισθολόγια πολιτικών) έφερε άλλο ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα. Σε αυτές τις εκλογές - τις κρισιμότερες υποτίθεται των τελευταίων δεκαετιών - ψήφισαν πεντακόσιες χιλιάδες λιγότεροι πολίτες από όσους είχαν ψηφίσει το 2009! Έτσι η αποχή ξεπέρασε το 35% γιατί αν δεν έχεις κόμμα να ψηφίσεις, δεν πάς καν στην κάλπη. Επίσης ένα 19% του εκλογικού σώματος (που ψήφισε!) δεν θα έχει τελικά εκπροσώπους στη Βουλή. 

Για πρώτη φορά στην εκλογική ιστορία της Ελλάδας, 7 κόμματα έχουν ποσοστά ανάμεσα στο 1% και το 3% και δεν θα βγάλουν ούτε ένα βουλευτή. Η πλειοψηφία δηλαδή της κοινωνίας είτε δεν ψήφισε, είτε ψήφισε κόμματα που δεν θα έχουν βουλευτές. Θλιβερό δεν είναι; Ας επιστρέψουμε όμως στη… μειοψηφία της Βουλής των 300σίων. Η «θεσμική νοθεία» που επιβάλλει ο εκλογικός νόμος (της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ) είναι πρωτοφανής. Θα σας δώσω ένα μόνο παράδειγμα. Η Νέα Δημοκρατία παίρνει στην Α’ Αθηνών 16% και 8 έδρες και ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει 19% και 3 έδρες! Ναι δεν είναι τυπογραφικό λάθος. Ο νικητής παίρνει τρεις έδρες και ο χαμένος οκτώ (το γράφω και ολογράφως για να το εμπεδώσετε). Δυο λόγια όμως αξίζουν στους ηγέτες που ονειρεύτηκαν να γίνουν πρωθυπουργοί.

 Ο Αντώνης Σαμαράς (που ξεκίνησε να ζητά εκλογές όταν ήταν αντιμνημονιακός αλλά τις πήρε για κακή του τύχη όταν έγινε μνημονιακός) κατάφερε το πρωτοφανές για κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευση: Να έχει 33%, να επιβάλλει εκλογές, να παίρνει 19% και να παριστάνει τον... νικητή. Δίπλα του (ή μάλλον: από κάτω του) το ΠΑΣΟΚ, δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ουδόλως τι έχει συμβεί. Έχασε σε 30 μήνες το 70% της δύναμης του (ή αλλιώς το 30% του εκλογικού σώματος - 1% κάθε μήνα δηλαδή) αλλά το πρόβλημα του συνεχίζει να είναι οι... άλλοι. «Μα για τον νικητή των εκλογών δεν θα πεις τίποτε», ακούω από την γαλαρία. Ναι, όντως, νικητής των χθεσινών εκλογών ήταν ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτός (και όχι βέβαια οι «Συνιστώσες») πήρε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον έκανε αξιωματική αντιπολίτευση. Μόνο που θα πρέπει να καταλάβει σε ποια Ελλάδα νίκησε. Στην ίδια Ελλάδα που νίκησε και ο Μιχαλολιάκος και ο Καμμένος.

 Στην (μόνη «δυτική») χώρα που χιλιάδες άντρες κάνουν σεξ με (ναρκομανείς) πόρνες στο δρόμο χωρίς να χρησιμοποιούν προφυλακτικό. Γιατί πιστεύουν ότι οι Έλληνες δεν κινδυνεύουν από το AIDS, όπως δεν κινδυνεύουν και από την δραχμή. Και μπορούν να ψηφίζουν άφοβα ό,τι ακριβώς τους έρθει, χωρίς προφύλαξη.

Οι Γάλλοι επαναστατούν. Το ίδιο και οι Έλληνες. Καιρός ήταν - Paul Krugman στους New York Times.

Οι εκλογές της Κυριακής ήταν στην πραγματικότητα ένα δημοψήφισμα για την οικονομική στρατηγική που ακολουθείται στην Ευρώπη και οι ψηφοφόροι και των δύο χωρών την αποδοκίμασαν. Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο πόσο σύντομα οι ψηφοφόροι θα κατορθώσουν αλλαγές σε επίπεδο πολιτικής, αλλά ο χρόνος τελειώνει για την έξοδο από την κρίση μέσα από τη λιτότητα – και αυτό είναι κάτι καλό. Περιττό να αναφέρω ότι κανείς δεν άκουγε κάτι τέτοιο από τους συνήθεις υπόπτους κατά την προεκλογική περίοδο. Ήταν μάλιστα κάπως αστείο να βλέπεις τους "απόστολους της ορθοδοξίας" να προσπαθούν να σκιαγραφήσουν τον μετριοπαθή François Hollande ως μία απειλή! «Είναι μάλλον επικίνδυνος» δήλωσε ο Economist. 

 Η αλήθεια είναι ότι η νίκη του François Hollande σημαίνει το τέλος του Γαλλο-Γερμανικού άξονα «Μέρκελ – Σαρκοζί» που επέβαλε το καθεστώς λιτότητας τα τελευταία 2 χρόνια. Αυτό θα ήταν όντως επικίνδυνο αν αυτή η πολιτική λειτουργούσε ή έστω είχε μία λογική πιθανότητα να πετύχει. Αλλά δεν λειτούργησε και δεν μπορεί να πετύχει. Είναι καιρός να προχωρήσουμε.

Οι Ευρωπαίοι ψηφοφόροι αποδεικνύονται σοφότεροι από τους καλύτερους και εξυπνότερους της ηπείρου. Τι είναι λάθος στη συνταγή της περικοπής δαπανών ως το φάρμακο για τα Ευρωπαϊκά προβλήματα; Μία απάντηση είναι ότι τα επιχειρήματα ότι οι περικοπές δαπανών θα ενθάρρυναν με κάποιο τρόπο τους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις να ξοδεύουν περισσότερο έχουν αποτύχει παταγωδώς σύμφωνα με την εμπειρία των τελευταίων 2 ετών. Η περικοπές δαπανών σε μία οικονομία σε ύφεση απλώς κάνουν την ύφεση βαθύτερη. Επιπλέον, δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο κέρδος σε αντάλλαγμα του πόνου που προκαλεί αυτή η πολιτική. 

Πάρτε το παράδειγμα της Ιρλανδίας που έχει υπάρξει πιστή στην εφαρμογή των μέτρων λιτότητας σε μία προσπάθεια να κερδίσει την εμπιστοσύνη των αγορών. Σύμφωνα με την επικρατούσα οικονομική θεώρηση αυτό θα έπρεπε να λειτουργήσει. Στην πραγματικότητα η Ευρωπαϊκή ελίτ έχει τόσο ανάγκη να το πιστέψει που καταλήγει να δηλώνει ότι η Ιρλανδική οικονομία έχει αρχίσει να αναρρώνει. Αλλά δεν έχει. Το κόστος δανεισμού της Ιρλανδίας παραμένει πολύ υψηλότερο από αυτά της Ισπανίας ή της Ιταλίας. Ποιες είναι λοιπόν οι εναλλακτικές; Μία λύση θα ήταν να διαλυθεί το Ευρώ. 

Η Ευρώπη δεν θα ήταν σε αυτή την κατάσταση αν η Ελλάδα είχε ακόμα τη δραχμή, η Ισπανία τη πεσέτα κτλ. Κι αυτό γιατί η Ελλάδα και η Ισπανία θα είχαν αυτό που σήμερα στερούνται για να ανακτήσουν την ανταγωνιστικότητά τους και να ενισχύσουν τις εξαγωγές: την υποτίμηση. Στον αντίποδα του Ιρλανδικού παραδείγματος, πάρτε το παράδειγμα της Ισλανδίας που είχε το θάρρος να αφήσει τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν και να υποτιμήσει το νόμισμά της και έχει πολύ καλύτερη ανάρρωση από την Ιρλανδία. 

 Από την άλλη, η διάλυση του Ευρώ θα ήταν ιδιαίτερα αποδιοργανωτική και θα αντιπροσώπευε μία τεράστια ήττα για το Ευρωπαϊκό σχέδιο της μακροχρόνιας προσπάθειας για προώθηση της ειρήνης και της δημοκρατίας μέσω στενότερης ένωσης. Υπάρχει άλλος δρόμος; Ναι υπάρχει – και οι Γερμανοί έχουν αποδείξει πως μπορεί να λειτουργήσει αυτός ο τρόπος αλλά δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν το μάθημα της δικής τους εμπειρίας. Μιλώντας για την Ευρωπαϊκή κρίση οι Γερμανοί φέρνουν το παράδειγμα της δικής τους κρίσης στις αρχές της περασμένης δεκαετίας και πως κατάφεραν να τη ξεπεράσουν. 

Αυτό που δεν αναγνωρίζουν όμως είναι ότι η ανάκαμψή τους ήταν το αποτέλεσμα ενός τεράστιου εμπορικού πλεονάσματος έναντι άλλων Ευρωπαϊκών κρατών και συγκεκριμένα σε σχέση με τα κράτη που σήμερα είναι σε κρίση. Οι χώρες που βιώνουν κρίση ίσως να μπορούσαν να μιμηθούν τη Γερμανική επιτυχία αν αντιμετώπιζαν ένα συγκριτικά ευνοϊκό περιβάλλον – αν σήμερα δηλαδή, άλλες χώρες και ειδικότερα η Γερμανία, είχαν μία πληθωριστική άνοδο. Η Γερμανική εμπειρία δεν είναι όπως φαντάζονται οι Γερμανοί ένα επιχείρημα για μονομερή λιτότητα στη Νότια Ευρώπη αλλά ένα επιχείρημα για πολύ περισσότερες επεκτατικές πολιτικές αλλού και συγκεκριμένα για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να εγκαταλείψει την εμμονή με τον πληθωρισμό και να επικεντρωθεί στην ανάπτυξη. 

 Είναι περιττό να αναφέρω ότι στους Γερμανούς δεν αρέσει αυτό το συμπέρασμα, ούτε επίσης στην ΕΚΤ. Θα επιμείνουν στις φαντασιώσεις τους για ευημερία μέσω λιτότητας και σε αποτυχημένες στρατηγικές ως μοναδική υπεύθυνη λύση. Αλλά φαίνεται πως δεν θα έχουν πια αδιαμφισβήτητη υποστήριξη από τη Γαλλική Προεδρία. Και αυτό, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, σημαίνει ότι τόσο το Ευρώ όσο και το Ευρωπαϊκό Σχέδιο έχουν πλέον μεγαλύτερη πιθανότητα επιβίωσης από ότι λίγες ημέρες πριν.

Η ήττα των κομμάτων εξουσίας δεν σημαίνει τίποτε κακό για την Ελλάδα......

    Το τελευταίο τους χαρτί παίζουν τα ξεδοντιασμένα κόμματα εξουσίας, απειλώντας με ακυβερνησία, με ανασφάλεια, με εκβιασμό. Υπερτονίζουν την άνοδο κομμάτων ακραίας φασιστικής ρητορικής βάζοντας εκβιαστικά διλήμματα στους ψηφοφόρους. Δεν σταμάτησαν ποτέ να τάζουν θέσεις στο Δημόσιο ούτε εξυπηρετήσεις, απλά ακόμα και αυτός ο βρώμικος πολιτικός πόλεμος δεν πιάνει κι έτσι έχουν ανάγκη τον εκβιασμό ως ύστατη πάντα λύση.

   Ειδικά το ΠΑΣΟΚ αρέσκεται στο POKER ως πιο αμερικανοθρεμένο και πιο πελατειακό. Ποιος δεν θυμάται το πιστόλι στο τραπέζι του Γ.Α.Π. και ποιος δεν ξέρει προς τα που τελικά το έστρεψαν το πιστόλι αυτό οι αγορές? Χαμένο από χέρι λοιπόν παίζει το μόνο του χαρτί την μπλόφα κι ελπίζει. Βέβαια και η Ν.Δ. δεν πάει πίσω , απλά ελπίζει να κερδίσει τις εντυπώσεις παριστάνοντας την ήρεμη δύναμη...

  Προσωπικά δεν βλέπω χειρότερο κόμμα από τα δυο και το μόνο άσχημο σενάριο για μένα είναι οι δυο τους να συγκεντρώσουν μαζί πάνω από το 37,5 % των ψήφων!

Country must be Country wide - του Vpower

Σε αυτό το βίντεο ο Brantley Gilbert ερμηνεύει ένα τραγούδι που ανήκει στην Αμερικανική κάντρι μουσική σκηνή και μέσα από τους στίχους του απευθύνεται στον μέσο Αμερικανό πολίτη ζητώντας του να υιοθετήσει τον δρόμο του υπερήφανου Αμερικανικού Έθνους, του Έθνους που ακόμα και σήμερα αντιπροσωπεύεται από τον Πρόεδρο Lincoln περισσότερο πιστά, από όσο οι Πρόεδροι Bush ή ο Πρόεδρος Obama καταφέρνει να αντιπροσωπεύσει....

Μια Χώρα πρέπει να είναι μια Χώρα ανοιχτή λέει, αποκηρύσσοντας τα ξενοφοβικά σύνδρομα που καλλιεργούν αυτοί που ανέκαθεν κερδοσκοπούσαν πάνω στο φόβο των ανθρώπινων κοινωνιών και ζούσαν από την εκμετάλλευσή τους. Θρησκευτικοί ηγέτες, πολιτικοί τσαρλατάνοι, μεγάλο-γαιοκτήμονες του Αμερικανικού Νότου, Τραπεζίτες και κεφαλαιούχοι, όλοι είχαν λόγους να ελπίζουν σε μια φασιστική και κλεισμένη στο καβούκι της Αμερικανική κοινωνία. 

Σε όλους αυτούς αντιμέτωπος είναι μιλώντας για μια Αμερικανική κοινωνία ανοιχτή και ικανή να ενσωματώσει κάθε άνθρωπο του πλανήτη που αναζητά την ελευθερία του, σε κάθε άνθρωπο που δεν δέχεται να είναι σκλάβος της διαφθοράς, σε κάθε άνθρωπο που πιστεύει ότι τα Κράτη πρέπει να έχουν μικρά έσοδα επειδή είναι από τη φύση τους διεφθαρμένα. Αυτό είναι το αληθινό Αμερικανικό όνειρο που αντιπροσωπεύει αυτή η ιδεολογία, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ ΟΥΤΕ ΤΑ ΑΚΡΙΒΑ ΣΠΙΤΙΑ ΟΠΩΣ Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΕΚΑΝΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ.

Τι κρίμα που δεν είχαμε ποτέ έναν Martin Luther King στην Χώρα μας, τι κρίμα που η εκμετάλλευση του κορόιδου είναι η μόνη ιδεολογία που πιστεύει 90% των συμπολιτών μας.....

Κατηγορώ τους μισαλλόδοξους - του Vpower

   Τα τελευταία χρόνια ο ρατσισμός στη Χώρα μας έχει αλλάξει, δεν είναι ούτε όσο ισχνός ούτε όσο περιθωριακός ήταν παλαιότερα. Νέα μέλη από ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες εισχώρησαν και μετέβαλαν αποφασιστικά την σύνθεσή του ενώ και οι εκπρόσωποί του, δεν έμειναν αλώβητοι αυτών των αλλαγών. 

   Δεν είναι η ασυνέπεια και η ρητορική του παραλόγου που άλλαξαν, αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά τους ανέκαθεν, είναι απλά ότι για πρώτη τους φορά αξιοποιούν χρησιμοποιώντας πονηρές δημαγωγικές τακτικές, με σκοπό να ξεκοκαλίσουν εκλογικά το πτώμα του Κρατικισμού  από τον οποίο υπέφερε και συνεχίζει δυστυχώς να υποφέρει (λιγότερο τώρα πια χάρη στην κρίση) η Χώρα. Κρύβουν το φιλοναζιστικό παρελθόν τους, και επικεντρώνονται στην ικανοποίηση της απενοχοποίησης του Έθνους, μέσα από την ρατσιστική τους προπαγάνδα. 

   Απευθύνονται στον Έλληνα που κατά βάθος πιστεύει κι ας μη το παραδέχεται ότι η ταυτότητα Έλληνα πολίτη ισοδυναμεί με κάρτα μισθοδοσίας, και οι συμπατριώτες μας που έτσι αναλύουν στο μυαλό τους την ιδιότητα του Έλληνα πολίτη δεν είναι λίγοι δυστυχώς (δυσκολεύτηκα να το πιστέψω κι εγώ, αλλά πιστέψτε με είναι πολλοί περισσότεροι από όσους θα υποπτευόσαστε ποτέ σας) 

  Η απλοϊκή και απίστευτη (λόγω του μεγέθους της ανοησίας που διακρίνει τα άτομα αυτά) εξήγηση έχει ως εξής: Ο λόγος που βρήκαν τις 200.000 πολίτες που εισέπρατταν παράνομα επιδόματα είναι η πληθώρα των δικαιούχων κι επειδή στις κατηγορίες των δικαιούχων ανήκουν συχνά και μετανάστες -δεν τους θέλουμε λένε για να μένουν τα επιδόματα για μας- Απίστευτη εξήγηση το ξέρω αλλά μην ξεχνάτε ότι μιλάμε για το πιο αμόρφωτο κομμάτι Ελλήνων. Αυτό άλλωστε εξηγεί και το γεγονός ότι στην Χρυσή Αυγή εντάσσονται και μερικοί από τους Αλβανούς μετανάστες. Και αυτοί ακόμα αρνούνται την είσοδο άλλων ανθρώπων στη Χώρα μας, δεν είναι από τραγελαφικό έως και πραγματικά παράξενο?

  Για να το εξηγήσω καλύτερα το φαινόμενο θα δανειστώ παράδειγμα από την νεότερη Ελληνική Ιστορία. 

    Όλοι μας ακούσαμε πολλά, και διαβάσαμε για τον εμφύλιο στη Χώρα μας. Υποτίθεται ότι οι κομμουνιστές πολεμούσαν με τους εθνικόφρονες κι ότι ήταν δήθεν ιδεολογικά τα κίνητρά τους έτσι δεν είναι? Έχετε την εντύπωση ότι τα χρόνια του εμφυλίου υπήρχαν τόσοι πολλοί Έλληνες που είχαν διαβάσει τον Μαρξ ή τον Άνταμ Σμιθ εκατέρωθεν και ενόπλως προσπαθούσαν να επιβάλλουν την ιδεολογία τους στη Χώρα? Θέλω να πιστεύω ότι καταλαβαίνετε πολύ καλά πως η συντριπτική πλειοψηφία τους αποτελούνταν από άτομα αναλφάβητα ή απλώς ικανά με δυσκολίες να διαβάσουν ένα εδάφιο της Βίβλου. Γιατί λοιπόν πολεμούσαν αφού η ιδεολογία δεν μπορούσε εκ των πραγμάτων να είναι το πραγματικό κίνητρό τους?

   Και τώρα και τότε τα κίνητρα ήταν και παραμένουν οικονομικά, και άσχετα με ιδεολογίες και πράσινα άλογα που επιστρατεύουν για μην παραδεχτούν τη φύση του αδηφάγου αρπακτικού που τους διακρίνει. 

   Κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει Έλληνας αν ασπασθεί την πραγματικά ανεπανάληπτη Ελληνική παιδεία, και την Αρχαία και την νεότερη, Η Ελλάδα που εγώ έχω στην καρδιά μου δεν είναι μια λίστα μισθοδοσίας, είναι το όνειρο του Martin Luther King , είναι η Ελλάδα που αποδέχεται, που μέσα από τις ιδιαιτερότητες είναι ικανή και συνθέτει το πιο ενδιαφέρον, το πιο όμορφο, το πιο ποικίλο ανθρώπινο και ιδεολογικό μωσαϊκό του πλανήτη, είναι ότι μισούν οι μισαλλόδοξοι αυτοί συμπολίτες μου και γι αυτό τους καταγγέλλω. 

Γιατί κι εγώ θα ψηφίσω ΔΡΑΣΗ - του Vpower

    Ένα από τα πιο περίεργα της ρητορικής των κομμάτων, η είναι η απελπιστική έλλειψη αιτιολόγησης των πολιτικών θέσεων που εκφράζουν. 

   Ο Βενιζέλος μας υποσχέθηκε πως με πρόσχημα την προστασία δήθεν των μικροεπενδυτών κατόχων τίτλων Ελληνικού χρέους, ότι θα μας ξαναχρεώσει με τα διπλάσια αυτή τη φορά, προστατεύοντας στην ουσία μεγαλοεπενδυτές και τους φίλους και υποστηρικτές του καναλάρχες και Τραπεζίτες (Οι αφελείς μη με πιστεύετε δε με ενδιαφέρει καν να σας πείσω, είστε άξιοι της μοίρας που σας δέρνει). Ευχαριστώ κ. Βενιζέλο αλλά επειδή δεν με λένε Λάτση ούτε Μπόμπολα ούτε Κόκκαλη ούτε Κοπελούζο αφενός και δεν είμαι υπάλληλος των ΕΛ.ΠΕ. αφετέρου, γι' αυτό θα καταλαβαίνεις φαντάζομαι πόσο βλάκας θα ήμουν αν σε ψήφιζα. Άααα  και μάζεψε το σούργελο το Χρυσοχοϊδη γιατί έχει βαλθεί προεκλογικά να μας πείσει για τη ψευτο-θέλησή του να μας γλιτώσει από τους μετανάστες δήθεν, που τον βλέπω να πιάνεται μαλλί μαλλί με τον Μιχαλολιάκο σε κάποιο από τα καραγκιοζλίκια του. Ντροπή πια...

    Η Ν.Δ. που φιγουράρει ως δήθεν φαβορί, δεν μας εξηγεί όμως, που θα βρει τα χρήματα και περιορίζεται σε παροχολογία των ειδικών μισθολογίων, με γενικότητες που ποτέ δεν καρποφόρησαν στην Ελλάδα (π.χ. αξιοποίηση της περιουσίας του Δημοσίου... κ.λ.π. φορολόγηση νομικών προσώπων και δεν συμμαζεύεται) προσπαθεί να πείσει την αγορά ότι θα σωθεί χάρη στο απείραχτο μισθολόγιο Αστυνομικών και Παπάδων. Επειδή λοιπόν στο γενικό πρόβλημα απαντά με προστασία των ειδικών μισθολογίων μόνο (που και αυτή ψεύτικη είναι!) θα καταλαβαίνεις φαντάζομαι κ. Σαμαρά πόσο ανόητος θα ήμουν αν σε ψήφιζα! 

  Τα αντιμνημονιακά κόμματα πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται να μας εξηγήσουν πως θα ελέγχουν το συνάλλαγμα της πτωχευμένης Ελλάδας, πως δηλαδή θα εξασφαλίσουν ότι η χρεοκοπία που προτείνουν δεν θα γίνει αίτιο πείνας, και εμφυλίου. Σε μια Ελλάδα στην οποία όλοι θα θέλουν να πουλήσουν τις δραχμές τους όσο όσο για να αγοράσουν το ασφαλές €, ποιος θα εγγυηθεί τη σωστή λειτουργία του Κράτους? Ποιος θα εξασφαλίσει αξιόπιστα ότι τα λίγα € & $ της Χώρας θα πηγαίνουν για αγορά πρώτων υλών από το εξωτερικό και όχι για τις αποταμιεύσεις των επιτηδείων?  Τα ίδια έζησε η Αργεντινή με την εξίσωση Αργεντίνικου και Αμερικανικού $ αλλά Αμερικάνικο $ δεν υπήρχε ούτε για δείγμα σε ολόκληρη τη Χώρα, εδώ ποιος από τους θαθατζήδες θα εγγυηθεί πως δεν θα επαναληφθούν τα ίδια? Ο Καμμένος μήπως, Ο Καζάκης, Ο Καστανίδης, Ο Κουβέλης ή η Αλέκα? - Δεν κάνουν αυτή τη συζήτηση φυσικά από φόβο μην αποκαλυφθούν οι απατεώνες...

  Όσον αφορά τη Χρυσή Αυγή και το το ΛΑΟΣ αφήστε το! Είναι τόσο απασχολημένοι να κυνηγούν κομμουνιστές, αναρχικούς και μετανάστες που σιγά μη βρουν χρόνο να ασχοληθούν με τα "δευτερότριτα" ζητήματα όπως η Εθνική Οικονομία....  κορόϊδα είναι?

  Μόνη νησίδα λογικής η πρόταση του Σ.Μάνου, ο οποίος με μια συνολική αναμόρφωση του ασφαλιστικού και συνταξιοδοτικού μας προβλήματος, είναι ο μόνος που μας δείχνει τα ποσά που θα απελευθερώσει στην κοινωνία..... Σε μια Ζούγκλα γεμάτη με μαϊμούδες είναι η φωτεινή εξαίρεση που πραγματικά νοιώθω πως αξίζει να εμπιστευτώ. Εξάλλου με πείθουν και τα πεπραγμένα του, πόσοι από μας δε μετανιώσαμε οικτρά που δεν συνεχίστηκε το έργο του ως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας? Προσωπικά είμαι σίγουρος πως αν η πολιτικές του υιοθετούνταν από τους μεταγενέστερους (και του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.) σήμερα η Χώρα μας δεν θα αντιμετώπιζε καμμια κρίση, και οι καταθέσεις των 600 Δισεκατομμυρίων € (στην Ελβετία μόνο , σκέψου τι γίνεται στα Virgin Islands) θα ήταν πολύ λιγότερες.....

Γιατί θα ψηφίσω Δράση - του Μιχάλη Μποδούρογλου

Η ΔΡΑΣΗ ζητάει την ψήφο μου με ήθος γιατί μιλάει τη γλώσσα της κοινής λογικής χωρίς λαϊκισμούς και υποσχέσεις, χωρίς ανάμειξη στις καταστροφικές διαπλοκές του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος. Αυτός είναι ο λόγος που το «σύστημα» πολεμά τη ΔΡΑΣΗ και δεν την αναφέρει ούτε καν στις δημοσκοπήσεις. Έχει προτάσεις σαφείς, ρεαλιστικές, προσαρμοσμένες στις νέες δύσκολες συνθήκες που ζουν οι Έλληνες. 

 Ο Στέφανος Μάνος έχει αποδείξει ότι μπορεί να κάνει πράγματα που ωφελούν την Ελλάδα. Είναι ο μόνος πολιτικός που έχει σταθερές απόψεις στον πολιτικό του λόγο από την αρχή της πολιτικής του σταδιοδρομίας. Σήμερα, η κυβέρνηση τρέχει να κάνει ιδιωτικοποιήσεις γιατί είναι αυτές που θα φέρουν άμεσα λεφτά στον κρατικό κορβανά, όμως, το 1993, ήταν μόνο ο Μάνος που είχε το πολιτικό κριτήριο να επιλέξει τη λύση των ιδιωτικοποιήσεων για την Ελλάδα. Εάν τότε του είχε επιτραπεί να εφαρμόσει τις προτάσεις του, είμαι σίγουρος ότι οι συνθήκες στην Ελλάδα θα ήταν διαφορετικές.

 Ακόμη και 16 χρόνια μετά, το 2009, αν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είχε υλοποιήσει τις προτάσεις του Μάνου, πιστεύω ότι σήμερα η Ελλάδα θα ήταν σε τροχιά ανάπτυξης. Θέλω πια να με εκπροσωπούν στη Βουλή άνθρωποι έμπειροι στον πολιτικό στίβο, που δεν θέλουν εξουσία για να κερδίσουν οι ίδιοι μόνο, αλλά για να υποστηρίξουν τα συμφέροντα της Ελλάδας και του κάθε Έλληνα.

Μπογιές - Του Δημήτρη Μητρόπουλου

ΤΡΕΙΣ φορές δεν είναι σύμπτωση. Οποιος αναρωτιόταν τι έχει στο μυαλό του ο Κώστας Καραμανλής ενόψει εκλογών μπόρεσε το προηγούμενο σαρανταοκτάωρο να λύσει τις απορίες του. Ηταν ένα θεατρικό έργο σε τρεις πράξεις. ΠΡΑΞΗ πρώτη: Ο Καραμανλής προσέρχεται στο Ζάππειο την Κυριακή. Είναι γυαλισμένος και συγκροτημένος. Καμία σχέση με τις χύμα εμφανίσεις του παρελθόντος - το 2011 κυρίως - στη ΔΕΘ. Ή τη βλοσυρή έκφραση και το αφηρημένο βλέμμα στις συνεδριάσεις της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ. Η ταξιθεσία δεν περνάει απαρατήρητη από τους ανοιχτομάτηδες. 

Ο πρώην πρωθυπουργός βρίσκεται δίπλα στη Γεωργία Σαμαρά. Ο Αντώνης Σαμαράς περνάει και η χειραψία είναι θερμή. ΠΡΑΞΗ δεύτερη: Το καθιερωμένο ετήσιο μνημόσυνο του Κωνσταντίνου Καραμανλή πραγματοποιείται τη Δευτέρα. Οπως πάντα στο Ιδρυμα που βρίσκεται στα ψηλά της Φιλοθέης. Ευκαιρία για φωτογραφία του πρώην με τον νυν πρόεδρο της ΝΔ, πλαισιωμένους από φυσιογνωμίες της ιστορικής καραμανλικής φρουράς - ο Πέτρος Μολυβιάτης - και στελέχη πρώτης γραμμής της ΝΔ. 

Το παραπολιτικό είναι στον αέρα - ο Καραμανλής λέει καλές κουβέντες στον Σαμαρά για την εμφάνιση στο Ζάππειο. ΠΡΑΞΗ τρίτη: Ο Καραμανλής κάνει δήλωση. Ζητάει όσο γίνεται μεγαλύτερη στήριξη για τον Αντώνη Σαμαρά και τη ΝΔ και θέτει ως ζητούμενο την πολιτική σταθερότητα. Είναι ακριβώς η στόχευση που έχει επιλέξει από το τέλος της περασμένης εβδομάδας η Συγγρού, αφήνοντας τα περί αυτοδυναμίας ή τα προκριματικά καλλιστεία για πρωθυπουργό συγκυβέρνησης. ΠΑΡΑ την αναγκαστική προσγείωση του 2009, ο Καραμανλής - μη γελιέστε - είναι πρόσωπο που εξακολουθεί να κινητοποιεί και να συσπειρώνει το συντηρητικό ακροατήριο. Ισως και γιατί αυτό λειτουργεί σαν ακέφαλη κότα.

 Η παρουσία του Κώστα ομογενοποιεί κάπως το πολιτικό μήνυμα της ΝΔ και εγγράφεται σε μια προσπάθεια επαναβεβαίωσης της ταυτότητάς της. Αυτή είχε ήδη ξεκινήσει στα μέσα της προηγούμενης εβδομάδας με την πολιτική επιστράτευση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Ακολούθησε το σύντομο και παράξενο επεισόδιο Συμπιλίδη. Ελπίζεται ότι η εμφάνιση του πρώην πρωθυπουργού στη σκηνή θα τα σκεπάσει όλα αυτά. Λογικό. ΟΥΔΕΙΣ αμφισβήτησε τον πολιτικό επαγγελματισμό του Καραμανλή σε προεκλογική περίοδο.

 Οι πονηροί λένε πως στρώνει χαλί για να επιστρέψει. Δεν ισχύει. Δεκατρία χρόνια αρχηγός της ΝΔ και πέντε χρόνια πρωθυπουργός, ο Κώστας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για ένα γρήγορο comeback. Οχι μόνον γιατί δεν του πολυαρέσουν τα δύσκολα. Αλλά και γιατί όσα συνέβησαν τον πρώτο χρόνο μετά την έξοδό του από την εξουσία δεν ήταν ευχάριστη εμπειρία. Περισσότερο φαίνεται να τον πάγωσαν οι κακές και βαριές κουβέντες από το εξωτερικό - ιδίως από τον κατεστημένο γαλλογερμανικό Τύπο που απηχεί Καγκελαρίες και Μέγαρα Ηλυσίων. Ο Κώστας είναι από τους άσχημα χαμένους της κρίσης. Εδώ τη διακυβέρνησή του κακολογούσε ακόμη και το προοίμιο του Μνημονίου. ΩΣΤΟΣΟ τον Καραμανλή τον ενδιαφέρει η δικαίωσή του. 

Πώς θα προέλθει αυτή; Από μια νίκη της ΝΔ με μεγάλη διαφορά από το ΠΑΣΟΚ. Εκεί βρίσκεται άλλωστε και το κλειδί μιας μελλοντικής συγκυβέρνησης και ο Καραμανλής το ξέρει. Βάζει λοιπόν πλάτη κόντρα σε Καμμένους, Καρατζαφέρηδες και άλλους, αφού ξέρει πως για εκείνον ένα καλό αποτέλεσμα του Σαμαρά είναι αυτό που λέμε «win-win». Μένει να δούμε αν περνάει η μπογιά του - παρότι δεν είναι τύπος βαψομαλιάς. Εχει γκριζάρει. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η ΝΔ θεωρεί ότι έλυσε το πρόβλημα της συμμετοχής τού Πρώην στις εκλογές. Ούτε λέξη κριτικής για τον Καραμανλή με αντάλλαγμα τη στήριξή του. Ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνει ο Βενιζέλος με τον Παπανδρέου.

Το παπόρι απ’ τη Μουνιχία - Της Ρούλας Γεωργακοπούλου

Δεν τη θέλουν την τριήρη μας για τους Ολυμπιακούς τους οι Λονδρέζοι. Μας την επιστρέφουν, με τρόπο, και χρησιμοποιώντας χίλια μύρια προσχήματα, μη μας κακοφανεί κι αισθανθούμε πάλι εθνικώς ταπεινωμένοι. Δεν ξέρω κι αν είναι φτιαγμένη από καπλαμά, έτσι όμως όπως τη βλέπω να ξαποσταίνει στον Φλοίσβο, δίπλα από το Θωρηκτό της Μαριέττας Χρουσαλά, λέω μέσα μου, ίσως να είναι καλύτερα. 

Τι δουλειά έχουν οι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες με το πεισματάρικο εθνικό μας κιτς; Ας τους αναλάβουν νέοι καλλιτέχνες, νέοι περφόρμερ, νέοι χορογράφοι. Η αναπαράσταση της αθηναϊκής τριήρους ήταν κι αυτή κάτι σαν τον Πύργο της Βαβέλ. Το παπόρι που, σύμφωνα με τον Θουκυδίδη πρωτοναυπηγήθηκε από Κορίνθιους το 700 π.Χ και εναυλώχει στο λιμανάκι της Μουνιχίας, μας κόστισε έναν σκασμό λεφτά κι ένα καντάρι μεταχρονολογημένης αρχαιολατρίας, για να μας μείνει αμανάτι στον ταρσανά. Ας χρησιμεύσει επιτέλους και σε κάτι. 

Να την πάρουν φέρ' ειπείν οι φοιτητές ναυπηγοί του ΕΜΠ ή οι ταλαντούχοι καραβομαραγκοί μας και να πειραματιστούν με τις μεθόδους και την εξέλιξη της αρχαιοελληνικής ναυπηγικής. Καλύτερο μοντέλο διδασκαλίας και πρακτικής δεν μπορώ να σκεφτώ. Και καλύτερο τρόπο συντήρησης επίσης. Δεν θέλει και πολύ να την λιμπιστούν τίποτα νεόπλουτοι για γάμους, βαφτίσεις, παιδικά γενέθλια, ούτε τίποτα δωδεκαθεϊστές να τη ναυλώσουν και να μας στείλουν κατευθείαν στα σαγόνια του κοινωνικού μας Μινώταυρου.

Οι ανδρείοι της δημοκρατίας - Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Αλλοι φοβούνται ότι μετά τις εκλογές θα προκύψει ακυβερνησία. Ανησυχούν μήπως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν συγκεντρώσουν τον απαραίτητο αριθμό βουλευτών που θα τους επιτρέψει να συγκυβερνήσουν. Και στην περίπτωση αυτή όμως φοβούνται ότι η συγκυβέρνηση θα είναι προβληματική. Φοβούνται ότι μια ισχνή πλειοψηφία δεν θα μπορέσει να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις οι οποίες επείγουν εδώ και κάτι χρόνια. Λένε πως έχει να μας προκύψει Βουλή με δέκα κόμματα από το 1951, αν δεν κάνω λάθος, την επομένη του Εμφυλίου.

 Η Βουλή αυτή γέννησε τρεις κυβερνήσεις σε λιγότερο από έναν χρόνο. Αν όμως σήμερα η χώρα περιμένει τρεις κυβερνήσεις και πάλι εκλογές για να κυβερνηθεί, τότε θα έχουμε προλάβει να πτωχεύσουμε πάνω από τρεις φορές. Αν δεν ανταποκριθούμε στις περίφημες δεσμεύσεις μας, θα μας απελευθερώσουν από τα δεσμά μας, μεταξύ των οποίων και το ευρώ. Ασε που θα παραλύσουν και τα τελευταία ζωντανά κύτταρα της δημόσιας διοίκησης που πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας. Αλλοι πάλι φοβούνται ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε. Αν προκύψει κυβέρνηση από τα κόμματα που ήδη μας έχουν κυβερνήσει και έχουν υπογράψει Μνημόνια και δανειακές συμβάσεις, η χώρα θα συνεχίσει να σέρνεται στον δρόμο της εξαθλίωσης.

 Οι πιο φωνακλάδες απ' αυτούς μιλούν για ξένη κατοχή και, αν και φοβούνται να μιλήσουν για επιστροφή στη δραχμή, δεν φοβούνται να ζητήσουν «μονομερή διαγραφή του χρέους» - σάμπως αυτοί θα την κάνουν; Οι φόβοι έχουν διαγράψει τις παλιές καλές ιδεολογικές διαφορές. Ο κ. Καμμένος ζητάει συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και τελικά τη βρίσκει με τον κ. Δημαρά, ο οποίος δεν τη βρήκε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΚΕ, όπως πάντα αλλεργικό στις ιδεολογικές επιμειξίες, φοβάται μια νέα επίθεση της αστικής τάξης μέσω Τσίπρα και γι' αυτό αρνείται να συνεργαστεί μαζί του. Ο κ. Κουβέλης δεν αρνείται τίποτε και σε γενικές γραμμές ζητάει να οργανωθούμε, γιατί μόνο η οργάνωση θα μας οργανώσει. 

Η κ. Μπακογιάννη φοβάται μήπως δεν μπει στη Βουλή και η κ. Κατσέλη φοβάται πως έκανε λάθος γιατί σίγουρα δεν θα μπει στη Βουλή. Και όλοι μαζί φοβούνται τη Χρυσή Αυγή, την επέλαση των φασιστοειδών ζόμπι που χαιρετούν σαν γερμανοί αξιωματικοί σε χολιγουντιανές παραγωγές, φορούν κουκούλες και κρατάνε ρόπαλα. Αργήσαμε, αλλά το καταλάβαμε, ή κάνουμε πως το καταλάβαμε, ότι η βία και οι προπηλακισμοί είναι ντροπή για τη δημοκρατία, «απ' όπου κι αν προέρχονται». Αχ αυτό το «απ' όπου κι αν προέρχονται» με πόση συστολή και πόση αιδώ το λένε μερικοί μερικοί.

 Γενικά, όλοι τις φοβούνται αυτές τις εκλογές. Οι υποψήφιοι φοβούνται τους ψηφοφόρους και οι ψηφοφόροι τους υποψηφίους. Τόσο, που στο τέλος θα πιστέψεις πως τη δημοκρατία μας τη στηρίζουν αυτοί οι ανδρείοι που είναι πάντα έτοιμοι να συγκρουστούν με ό,τι τους φοβίζει.

Το φάντασμα της ακυβερνησίας, ως παράγων εκβιασμού του εκλογικού σώματος - Vpower

   Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, ένα από τα πλέον χρησιμοποιημένα επιχειρήματα πόλωσης που χρησιμοποιείται, είναι και το εξής: Αν δεν εκλεγεί Κυβέρνηση, θα οδηγηθεί σε αστάθεια η Χώρα.

Πρόκειται για ένα κουτό ισχυρισμό, ένα ισχυρισμό που κατά τη γνώμη μου αποτελεί και ομολογία της συστημικής διαφθοράς στη Χώρα. Στο ίδιο παιχνίδι εξαπάτησης του πολιτικά ανώριμου Έλληνα, πολύ συχνά ακούμε: Ο Πρόεδρος του τάδε κόμματος απέκλεισε το ενδεχόμενο μετεκλογικής συνεργασίας με το τάδε κόμμα, κ.λ.π.  Δεν υπάρχει μεγαλύτερη και πιο αποδεδειγμένη επίσημη παραδοχή διεφθαρμένης φύσης κατά τη γνώμη μου.

Πως είναι δυνατόν να σου ζητά την ψήφο ένας Πρόεδρος κόμματος, εξασφαλίζοντας και διαφημίζοντας την ασυνεννοησία του? Πως γίνεται το μειονέκτημά του αυτό να το διαφημίζει ως προσόν μάλιστα? μόνο στο πολιτικά ανώριμο, μπερδεμένο, και διεφθαρμένο μυαλό των ψηφοφόρων τέτοιων τσαρλατάνων τα ερωτήματα αυτά βρίσκουν απάντηση!

Ακόμα και αν όλα τα κόμματα μοιράζονταν ισόποσα τις ψήφους, ακόμα και τότε μπρος στον κίνδυνο της ακυβερνησίας θα έπρεπε να βρίσκουν λύσεις συνεργασίας, και όχι να μας εκβιάζουν με την ανικανότητά τους δεν νομίζετε?

Πέρα από το στοιχείο όμως της ανικανότητας, μέσα από αυτές τις δηλώσεις αναδεικνύεται και το σημαντικότερο στοιχείο της συστημικής διαφθοράς. Γιατί σε μια Χώρα που ανέκαθεν οι ιδεολογίες λειτουργούσαν ως προσχήματα για την οικονομική αφαίμαξη του Λαού της, και μόνον, ποιο άλλο λόγο αδυναμίας συνεργασιών μεταξύ των κομμάτων βλέπετε εκτός από τη μοιρασιά της συστημικά διεφθαρμένης πίτας?

Αυτός είναι και ο χειρότερος από τους λόγους δυστυχώς!

Το 1843 η πρώτη σύμπραξη πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα , Του Νικου Xρυσολωρα

Από την ιστορική αναδρομή στις κυβερνήσεις συνεργασίας του παρελθόντος, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι όσες προσπάθειες διακομματικής συνεργασίας τελεσφόρησαν, το οφείλουν στο γεγονός ότι οι συμμετέχοντες κατάφεραν να παραμερίσουν τις παλαιές τους διχόνοιες, στον βωμό ενός υπέρτερου κοινού στόχου. Αντιθέτως, όταν οι συμπράξεις είχαν αμιγώς ευκαιριακό χαρακτήρα, διαλύθηκαν εις τα εξ ων συνετέθησαν, συνήθως με αποκλειστική υπαιτιότητα των κομμάτων που αποτελούσαν το κοινό σχήμα. Η τελευταία αυτή διαπίστωση ισχύει κυρίως για τις «οικουμενικές» λεγόμενες κυβερνήσεις (ο όρος που έχει επικρατήσει να χρησιμοποιείται είναι φυσικά λανθασμένος, αφού καμία κυβέρνηση δεν απολαμβάνει τη στήριξη όλης της οικουμένης!).

Οι πρώτες συμπράξεις πολιτικών κομμάτων στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία έγιναν αρχικά το 1843, με αίτημα την παραχώρηση Συντάγματος από τον βασιλιά Οθωνα και αργότερα, το 1862, όταν η «Προσωρινή Κυβέρνησις της Ελλάδος» ανέλαβε τα ηνία της χώρας, μετά την ανατροπή του Βαυαρού μονάρχη. Ο όρος «οικουμενική» χρησιμοποιείται για πρώτη φορά για την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Κανάρη, η οποία συγκροτήθηκε το 1877, μέσα σε κλίμα γενικευμένης κοινωνικής αναταραχής. Η κυβέρνηση ήταν βραχύβια, αφενός μεν επειδή ο γηραιός πλέον ήρωας της Επανάστασης εγκατέλειψε τα εγκόσμια λίγο μετά από τον σχηματισμό της, αφετέρου δε επειδή η επιλογή στη συνέχεια της εναλλαγής στην ηγεσία της, των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων που την αποτελούσαν, αποδείχθηκε όπως ήταν φυσικό, δυσλειτουργική.

Η επόμενη προσπάθεια σχηματισμού «οικουμενικής» κυβέρνησης έγινε το 1926, όταν οι βενιζελικές και οι αντι-βενιζελικές παρατάξεις της χώρας συμφώνησαν να συγκυβερνήσουν, ελλείψει αυτοδυναμίας, υπό την πρωθυπουργία του Αλέξανδρου Ζαΐμη. Οπως γίνεται αντιληπτό από τη σύνθεση εκείνης της κυβέρνησης, ο νεποτισμός αποτελεί ίδιον της ελληνικής πολιτικής σκηνής, από συστάσεως κράτους και έπειτα.

Συγκεκριμένα, ο επικεφαλής της κυβέρνησης, Αλέξανδρος Ζαΐμης, ήταν γιος του πρώην πρωθυπουργού Θρασύβουλου Ζαΐμη, ο οποίος συμμετείχε στην οικουμενική κυβέρνηση του 1877 και ήταν γιος του επίσης πρωθυπουργού της Ελλάδος, Ανδρέα Ζαΐμη (η οικογένεια Παπανδρέου δεν είναι η πρώτη που πετυχαίνει το τρία στα τρία!). Στην κυβέρνηση επίσης συμμετείχε και ο Αλέξανδρος Κανάρης, εγγονός του μπουρλοτιέρη Κωνσταντίνου Κανάρη, που ήταν πρωθυπουργός στην πρώτη οικουμενική, αλλά και προσωπικότητες διαμετρικά αντίθετες ιδεολογικά, όπως ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου και ο Ιωάννης Μεταξάς.

Εντέλει και η δεύτερη οικουμενική διαλύθηκε το 1928, αν και αποδείχθηκε πιο σταθερή και επιτυχημένη από την πρώτη οικουμενική. Ακολούθησε η χρεοκοπία του ελληνικού κράτους και περίοδος παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας. Τελικά, ο Ιωάννης Μεταξάς, υπουργός Συγκοινωνιών στην οικουμενική του 1926, έγινε δικτάτορας το 1936, αφού όμως είχε λάβει, λίγους μήνες νωρίτερα, διακομματική ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.

Ακόμη χειρότερη ήταν η τύχη της κυβέρνησης «Εθνικής Ενώσεως» του 1944, υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, η οποία διαλύθηκε όταν τα μέλη της που πρόσκειντο στο ΕΑΜ, αποχώρησαν στις 2 Δεκεμβρίου 1944. Ακολούθησε, δύο ημέρες αργότερα, η προσπάθεια του ΚΚΕ να καταλάβει την εξουσία, με αποτέλεσμα το αιματοκύλισμα των Δεκεμβριανών και τον κατήφορο της χώρας προς τον Εμφύλιο.

Αντιθέτως, πολύ καλύτερη τύχη είχε η κυβέρνηση Σοφούλη-Τσαλδάρη, με τη σύμπραξη των Φιλελευθέρων και του Λαϊκού Κόμματος, το 1947, η οποία ανέδειξε την ενότητα των αστικών δυνάμεων στο μέσο του Εμφυλίου. Υπουργός Εσωτερικών σε αυτήν την κυβέρνηση ήταν ο Πέτρος Μαυρομιχάλης, γιος του πρώην πρωθυπουργού Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ο οποίος με τη σειρά του ήταν εγγονός του πολιτικού Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, αδελφού του Πετρόμπεη της Επανάστασης. Επίσης, ο Κωνσταντίνος Τσαλδάρης, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και πρώην πρωθυπουργός, ήταν ανιψιός του επίσης πρώην πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη, ο οποίος ήταν και υπουργός στην οικουμενική κυβέρνηση Ζαΐμη.

Υστερα από δύο βραχύβιες συνεργασίες μεταξύ του Κέντρου και της Δεξιάς, το 1950 και το 1965, η επόμενη κυβέρνηση εθνικής ενότητας συγκροτήθηκε μετά την πτώση της δικτατορίας, το 1974, υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και με τη συμμετοχή στελεχών της προδικτατορικής ΕΡΕ και της Ενωσης Κέντρου. Η κυβέρνηση κατάφερε να οδηγήσει τη χώρα με σχετική ομαλότητα σε εκλογές, κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, τα ηνία της χώρας ανέλαβε και πάλι σε συνθήκες οξείας κρίσης, αυτή τη φορά οικονομικής και θεσμικής, η οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα. Αν και έγιναν βήματα σταθεροποίησης της οικονομίας, η όλη προσπάθεια υπονομεύθηκε εξαρχής, αφού όλα τα κόμματα που συμμετείχαν (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ., ενιαίος Συνασπισμός) συμμερίζονταν την άποψη ότι το σχήμα αυτό ήταν αναγκαστικό και ποτέ δεν στήριξαν την ουσιαστική συνεργασία επί των φλεγόντων θεμάτων της εποχής. Της κυβέρνησης Ζολώτα είχε προηγηθεί η κυβέρνηση Τζαννετάκη (Ν.Δ.- Συνασπισμός), με την οποία μπήκε συμβολική ταφόπλακα στο μετεμφυλιακό μίσος μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, έστω και αν η μοναδική συγκολλητική της ουσία ήταν η σφοδρή αντιπαράθεση με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Συμπερασματικά, οι κυβερνήσεις συνεργασίας φαίνεται από την Ιστορία ότι καταφέρνουν να επιτύχουν, ή έστω να διασφαλίσουν την επιβίωση της χώρας, μόνο όταν οι δυνάμεις που τις απαρτίζουν προέρχονται από ομοειδείς ιδεολογικά χώρους και όταν ο κοινός στόχος υπερτερεί των μικροκομματικών σκοπιμοτήτων.

Τα μέσα του διαλόγου...  - Tου Πάσχου Μανδραβέλη 

Να, λοιπόν, που έπεσε ένα ακόμη ταμπού της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Ανήμερα την 21η Απριλίου, ακροδεξιοί, της απεχθέστερης μορφής, επιτέθηκαν σε προεκλογική συγκέντρωση υποψηφίου φωνάζοντας «Αλήτες, προδότες πολιτικοί» · ένα σύνθημα που προφανώς είναι η μετεξέλιξη του «Αλήτες, προδότες κομμουνιστές». Είναι ευτύχημα που αυτή τη φορά σύμπας ο πολιτικός κόσμος καταδίκασε την επίθεση, κάτι που δυστυχώς δεν έγινε στο πρόσφατο παρελθόν.

 Δεν είναι η πρώτη φορά που διάφοροι «Αγανακτισμένοι» επιτίθενται σε πολιτικούς και ειδικά σε συγκεντρώσεις που έκαναν στο πρόσφατο παρελθόν στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Δυστυχώς, τότε πολλοί μιλούσαν για «δίκαιη οργή του λαού», ξεχνώντας ότι αυτού του τύπου η συμπαράσταση επωάζει το αυγό του φιδιού. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής και οι Χρυσαυγίτες μέρος του λαού είναι, και αυτοί θεωρούν τη δική τους οργή «δίκαιη». Πώς θα ξεχωρίσουμε λοιπόν τη «δίκαιη οργή» των ακροδεξιών από τη «δίκαιη οργή» των ακροαριστερών. Από το χρώμα του αμπέχονου; Ενας άλλος τρόπος για να επωαστεί το αυγό του φιδιού είναι η σχετικοποίηση της βίας. «Ελα, μωρέ τώρα! Βία είναι να ρίξει κάποιος ένα γιαούρτι;», έλεγαν κάποιοι.

 Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκε μιλώντας στον ΑΝΤ1, ο αρχηγός της Χρυσής Αυγής κ. Ν. Μιχαλολιάκος: «... επειδή εβράχη, εάν εβράχη, ο κ. Ευθυμίου, δεν το γνωρίζω. Στο κάτω κάτω της γραφής καλό καιρό έχουμε, ζέστη, τον δροσίσανε». Βεβαίως ο κ. Μιχαλολιάκος δεν έχει τη δημοκρατική παιδεία για να καταλάβει ότι και το «δρόσισμα» είναι προσωπική επιλογή κάθε ατόμου. Επιπλέον το βρέξιμο οποιουδήποτε πολίτη αποτελεί παράνομη πράξη, ανεξαρτήτως της θερμοκρασίας που επικρατεί. Επομένως, ορθώς καταδικάστηκε από τον υπόλοιπο κόσμο το θράσος των Χρυσαυγιτών και του αρχηγού τους.

 Ομως πρέπει να τεθεί κι ένα ερώτημα. Οι υπόλοιποι, εκείνοι δηλαδή που θητεύουν στο δημοκρατικό τόξο, με ποια κλίμακα της φυσικής δικαιολογούν το γιαούρτι; Της θερμοκρασίας ή της ατμοσφαιρικής πίεσης; Βία στη βία του ενός, βία στη βία του άλλου στο τέλος οι ακροδεξιοί θα παίζουν στο γήπεδό τους που το έχουν στρώσει άλλοι. Δεν υπάρχει καλή ή κακή βία, ούτε καν συμβολική. Δεν πρέπει να υπάρχει «δρόσισμα» παρά τη θέληση εκείνου που το υφίσταται, είτε αυτό είναι «αριστερό» είτε «δεξιό». Κάποια στιγμή πρέπει να μπουν κανόνες που να τους εφαρμόζουν όλοι ανεξαρτήτως των σκοπών που λένε ότι επιδιώκουν ή των «υψηλόφρονων ιδανικών» που ισχυρίζονται ότι υπηρετούν.

 Ο λόγος, ακόμη και ο οξύς, πρέπει να περιορίζεται μόνο από την ευπρέπεια των συνομιλούντων και όχι από τον νόμο. Οποιαδήποτε άλλη πράξη, ακόμη και «δροσίσματος», που έχει φυσικό αντίκτυπο σε κάθε συνάνθρωπό μας, απαγορεύεται και πρέπει να τιμωρείται. Επ’ ουδενί δεν πρέπει να επιδοκιμάζεται ή να συμψηφίζεται με τις πράξεις των απέναντι. Δυστυχώς στην Ελλάδα πρέπει να ανακαλύψουμε και πάλι τις αρχές της Δημοκρατίας. Να καταλάβουμε τι σημαίνει διάλογος, με ποια μέσα γίνεται και πού βρίσκονται τα όρια της αντίθεσης στις απόψεις που εκφέρει ένας πολιτικός ή ένας πολίτης. Αφού τα εμπεδώσουμε όλα αυτά, τότε μόνο μπορεί να συζητήσουμε νηφάλια και σοβαρά για την οικονομία και όλα τα μεγάλα προβλήματα του τόπου. Πιθανώς, δε, να βρούμε και λύσεις...